ื่อมผ่านอาวุธเซียนของเขาก่อนที่จะฉีกเสื้อที่ไหล่ของเจี้ยนเฉินขาด เผยให้เห็นผิวสีขาวซีดเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินไม่ได้หลบและได้รับการโจมตีเต็มรูปแบบ อ้วนน้อยจึงหน้าซีดและพูดว่า “เจี้ยนเฉิน ทำไมเจ้าไม่หลบล่ะ ? ” หลังจากนั้นดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะที่เขามองด้วยความไม่เชื่อ นั่นเป็นเพราะเขาสังเกตเห็นว่าเจี้ยนเฉินไม่ได้รับบาดแผลอะไรเลยเลยแม้จะไม่ได้ป้องกันก็ตาม อย่างมากมีเพียงรอยเสื้อฉีกเล็กน้อยที่ไหล่ของเขา“มัน..มันเป็นไปได้อย่างไร ? ข้ากำลังตาฝาดหรืออะไร ? ” อ้วนน้อยไม่เชื่อสายตาของตัวเอง เขาเหวี่ยงพลังทั้งหมดออกไปอย่างเต็มกำลัง แต่การโจมตีของเขาไม่สามารถทำให้เจี้ยนเฉินมีบาดแผลได้เลย“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..” เมื่อเจี้ยนเฉินเห็นว่าตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาก็เริ่มหัวเราะและยิ้มกว้าง หัวใจของเขาพองโตด้วยความสุขในสิ่งนี้ ร่างบรรพกาลนั้นแข็งแกร่งมาก ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากหลังหลอมรวมมันเข้ากับพลังบรรพกาลเพียงนิดเดียว หากเขายังคงหลอมรวมพลังบรรพกาลเข้ามาในร่างกายเช่นนี้ เซียนปฐพีหรือแม้แต่เซียนสวรรค์ก็จะไม่สามารถทำร้ายเขาได้
“พลังบรรพกาลนั้นแข็งแกร่งมากหากใครต้องการบ่มเพาะมัน คนผู้นั้นจะต้องมีร่างบรรพกาลก่อน หากไม่มีร่างกายที่แข็งแรงเพียงพอ ร่างกายปกติจะไม่สามารถจัดการกับพลังบรรพกาลที่ไหลเวียนจากภายในได้ นั่นหมายความว่าพลังบรรพกาลนั้นไร้ประโยชน์ที่ข้าจะใช้ในตอนนี้” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วใช้ความคิ
