ิดขึ้นจากการควบแน่นของปราณอมตะหลังจากผ่านไปหลายล้านปี มันไม่ได้เป็นสิ่งของในโลกนี้ เราจึงนึกไม่ถึงเลยว่าเราจะเจอมัน”“หลายล้านปี…” เจี้ยนเฉินสูดลมหายใจด้วยความตกใจ.“นายท่าน มันจะดีมากหากเราสามารถหาทรัพยากรล้ำค่าอย่างสุราร้อยพงไพรได้อีก มิฉะนั้นเราคงได้แต่ใช้ผลึกอมตะหลากสีรักษาเท่านั้น เราเห็นแล้วว่าปราณของโลกนี้อ่อนแอเพียงใด มันไม่ได้มีประโยชน์สำหรับเราเลย”
คราวนี้เจี้ยนเฉินดื่มมากกว่าเดิมอย่างรวดเร็ว ไม่นานหลังจากที่หยดสุดท้ายถูกกลืน เขาก็เริ่มเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกสบายใจอีกครั้ง
1 ชั่วยามต่อมาเจี้ยนเฉินได้ดูดซึมสุราที่เหลือในที่สุด ในขณะนี้ ความสามารถของเจี้ยนเฉินกับความคิดของเขาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งในสาม พลังของเขาตอนนี้อนุญาตให้เขาสามารถเพิ่มความรับรู้ของเขาไปอย่างน้อย 13 กิโลเมตรเจี้ยนเฉินมีความสุขอย่างไม่มีที่เปรียบ เจี้ยนเฉินไม่อยากเชื่อว่าสิ่งดังกล่าวจะสำเร็จได้ในระยะเวลาอันสั้น ด้วยความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นและแม้กระทั่งร่างกายของเขาก็ได้รับผล“สุราร้อยพงไพรนี่เป็นสมบัติล้ำค่าจริง ๆ ! ” เจี้ยนเฉินถอนหายใจด้วยความชื่นชมก่อนดื่มมากขึ้นภายในพริบตาขวดสุราที่ราชาวานรมอบให้เขาเหลือเล็กน้อยเท่านั้น เขาจิบเพียงเล็กน้อยจากนั้นก็หลับตาของเขา ยอมให้มันพัฒนาจิตใจของเขาให้แข็งแกร่งขึ้น.พลังชีวิตภายในสุราร้อยพงไพรยังคงหมุนไปรอบ ๆ เจี้ยนเฉินก่อนที่จะสลายไปอย่างรวดเร็ว ปราณสีฟ้าของสุราพุ่งสูง
