เราจะเจอมัน”“หลายล้านปี…” เจี้ยนเฉินสูดลมหายใจด้วยความตกใจ.“นายท่าน มันจะดีมากหากเราสามารถหาทรัพยากรล้ำค่าอย่างสุราร้อยพงไพรได้อีก มิฉะนั้นเราคงได้แต่ใช้ผลึกอมตะหลากสีรักษาเท่านั้น เราเห็นแล้วว่าปราณของโลกนี้อ่อนแอเพียงใด มันไม่ได้มีประโยชน์สำหรับเราเลย”
เจี้ยนเฉินมีความสุขอย่างไม่มีที่เปรียบ เจี้ยนเฉินไม่อยากเชื่อว่าสิ่งดังกล่าวจะสำเร็จได้ในระยะเวลาอันสั้น ด้วยความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นและแม้กระทั่งร่างกายของเขาก็ได้รับผล
“สุราร้อยพงไพรนี่เป็นสมบัติล้ำค่าจริง ๆ ! ” เจี้ยนเฉินถอนหายใจด้วยความชื่นชมก่อนดื่มมากขึ้นภายในพริบตาขวดสุราที่ราชาวานรมอบให้เขาเหลือเล็กน้อยเท่านั้น เขาจิบเพียงเล็กน้อยจากนั้นก็หลับตาของเขา ยอมให้มันพัฒนาจิตใจของเขาให้แข็งแกร่งขึ้น.พลังชีวิตภายในสุราร้อยพงไพรยังคงหมุนไปรอบ ๆ เจี้ยนเฉินก่อนที่จะสลายไปอย่างรวดเร็ว ปราณสีฟ้าของสุราพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในหัวของเจี้ยนเฉินก่อนที่จะเข้าสู่จิตสำนึกของเขาในจิตสำนึกของเขา ปราณกระบี่ที่หมุนรอบหินหลากสีที่เต้นด้วยความสุขในขณะที่แสงที่มาจากมันเริ่มสั่นไหว เมื่อปราณสีฟ้าขึ้นสู่จิตสำนึกของเจี้ยนเฉิน วิญญาณที่เจี้ยนเฉินแบ่งปันกับจิตวิญญาณกระบี่ได้รับประโยชน์อย่างมาก วิญญาณที่อ่อนแอของจิตวิญญาณกระบี่เริ่มแข็งแรงขึ้นด้วยแสงรอบตัวที่เข้มข้นยิ่งขึ้นหลังจากผ่านไประยะเวลาหนึ่ง สุราร้อยพงไพรได้ถูกเจี้ยนเฉินดูดซึมอย่างสมบูรณ์และวิญญา
