ห็นรายละเอียดทุกอย่างของลูกเสือได้อย่างชัดเจน” ฟู่ ..” ด้วยสายตาที่น่ากลัวเล็กน้อยของผู้เฒ่าและลูกเสือยังคงค่อนข้างเล็ก มันเริ่มรู้สึกว่าผู้เฒ่ากำลังคุกคามมัน. ร่างกายเล็ก ๆ ของลูกเสือพยายามฝังลึกเข้าไปในแขนของเจี้ยนเฉิน มันพยายามซ่อนตัวจากผู้เฒ่าเพราะความกลัว“ผู้เฒ่าเซี่ยว ท่านกำลังทำอะไร ? ” เจี้ยนเฉินเริ่มวิตกกังวล เขาไม่รู้ว่าจะต้องคิดอย่างไรจากการกระทำของผู้เฒ่า เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของลูกเสือหรือไม่ ? ราชาวานรได้บอกเขาก่อนหน้านี้ว่ามนุษย์ไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของพยัคฆ์ปีกเทวะผู้ผู้เฒ่าเซี่ยวสูดลมหายใจอันยาวนานขณะที่แววตาอันเย็นเยือกของเขาเริ่มจางหายไป ในชั่วพริบตาเขาก็กลับเป็นเช่นเดิมด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนเพียงเล็กน้อยในขณะที่เขาหันไปหาเจี้ยนเฉิน “เจี้ยนเฉิน พูดกับข้ามาตรง ๆ เจ้าพบสัตว์อสูรตัวนี้ในป่าจริงหรือ ? ““ผู้เฒ่าเซี่ยว ท่านรู้พื้นหลังของลูกเสือตัวนี้หรือ ? ” เจี้ยนเฉินจ้องมองผู้เฒ่าด้วยความประหลาดใจผู้เฒ่าถอนหายใจอีกครั้งก่อนที่จะมองหาเจ้าอ้วนน้อย “อ้วนน้อย ไปทำไร่”“ได้ขอรับ ท่านปู่ ! ” เจ้าอ้วนน้อยตอบและมองเจี้ยนเฉินและเสือขาวด้วยสายตาที่สงสัย แต่ในที่สุด เขาก็ออกไปที่ไร่เพื่อทำตามที่ปู่ของเขาขอหลังจากที่เจ้าอ้วนน้อยออกไปแล้ว ผู้เฒ่าเซี่ยวมองเจี้ยนเฉินและเซี่ยวมี่ “เจ้าสองคนตามข้ามา ! ” ผู้เฒ่าเดินหันหลังเข้าไปในห้องหนึ่งของบ้านเซี่ยวมี่รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มรุนแรงแ
