องผู้เฒ่าด้วยความประหลาดใจผู้เฒ่าถอนหายใจอีกครั้งก่อนที่จะมองหาเจ้าอ้วนน้อย “อ้วนน้อย ไปทำไร่”“ได้ขอรับ ท่านปู่ ! ” เจ้าอ้วนน้อยตอบและมองเจี้ยนเฉินและเสือขาวด้วยสายตาที่สงสัย แต่ในที่สุด เขาก็ออกไปที่ไร่เพื่อทำตามที่ปู่ของเขาขอหลังจากที่เจ้าอ้วนน้อยออกไปแล้ว ผู้เฒ่าเซี่ยวมองเจี้ยนเฉินและเซี่ยวมี่ “เจ้าสองคนตามข้ามา ! ” ผู้เฒ่าเดินหันหลังเข้าไปในห้องหนึ่งของบ้านเซี่ยวมี่รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มรุนแรงและมองไปที่ลูกเสือก่อนที่จะตามบิดาเข้าไปในห้องอย่างประหม่าเจี้ยนเฉินลูบหัวของลูกเสือเบา ๆ ก่อนที่จะตามหลังผู้เฒ่าไปนี่คือห้องส่วนตัวของผู้เฒ่าเซี่ยว มันกว้าง 10 ตารางเมตรและเครื่องเรือนก็ถูกจัดวางไว้อย่างเรียบง่าย มีแค่เตียงและตู้เสื้อผ้าในห้องและกองสิ่งของเล็ก ๆ ในมุมหนึ่ง นอกเหนือจากนี้ไม่มีอะไรอื่นอีกช่วงเวลาที่เจี้ยนเฉินเข้ามาในห้อง มีกำแพงโปร่งใสปกคลุมทั่วทั้งห้องเมื่อเห็นกำแพงป้องกันอย่างฉับพลัน เซี่ยวมี่ก็ดูตกใจ “ท่านพ่อ นี่หมายความว่าอะไร ? อะไรทำให้ท่านต้องระวังตัวจนถึงขั้นต้องสร้างกำแพง ? “ใบหน้าของเจี้ยนเฉินเริ่มจริงจังมากและเขาก้าวไปข้างหน้า ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน – ผู้เฒ่าเซี่ยวนึกออกแล้วว่ามันคือพยัคฆ์ปีกเทวะอย่างแน่นอนผู้เฒ่าเซี่ยวไม่สนใจเซี่ยวมี่อีกครั้งและจ้องเจี้ยนเฉินเขม็ง ” เจี้ยนเฉิน จงพูดความจริงออกมา เจ้าเจอลูกเสือตัวนี้ที่ไหน ? ““ผู้เฒ่าเ
