กระทำของผู้เฒ่า เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของลูกเสือหรือไม่ ? ราชาวานรได้บอกเขาก่อนหน้านี้ว่ามนุษย์ไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของพยัคฆ์ปีกเทวะผู้ผู้เฒ่าเซี่ยวสูดลมหายใจอันยาวนานขณะที่แววตาอันเย็นเยือกของเขาเริ่มจางหายไป ในชั่วพริบตาเขาก็กลับเป็นเช่นเดิมด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนเพียงเล็กน้อยในขณะที่เขาหันไปหาเจี้ยนเฉิน “เจี้ยนเฉิน พูดกับข้ามาตรง ๆ เจ้าพบสัตว์อสูรตัวนี้ในป่าจริงหรือ ? ““ผู้เฒ่าเซี่ยว ท่านรู้พื้นหลังของลูกเสือตัวนี้หรือ ? ” เจี้ยนเฉินจ้องมองผู้เฒ่าด้วยความประหลาดใจผู้เฒ่าถอนหายใจอีกครั้งก่อนที่จะมองหาเจ้าอ้วนน้อย “อ้วนน้อย ไปทำไร่”“ได้ขอรับ ท่านปู่ ! ” เจ้าอ้วนน้อยตอบและมองเจี้ยนเฉินและเสือขาวด้วยสายตาที่สงสัย แต่ในที่สุด เขาก็ออกไปที่ไร่เพื่อทำตามที่ปู่ของเขาขอหลังจากที่เจ้าอ้วนน้อยออกไปแล้ว ผู้เฒ่าเซี่ยวมองเจี้ยนเฉินและเซี่ยวมี่ “เจ้าสองคนตามข้ามา ! ” ผู้เฒ่าเดินหันหลังเข้าไปในห้องหนึ่งของบ้านเซี่ยวมี่รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มรุนแรงและมองไปที่ลูกเสือก่อนที่จะตามบิดาเข้าไปในห้องอย่างประหม่าเจี้ยนเฉินลูบหัวของลูกเสือเบา ๆ ก่อนที่จะตามหลังผู้เฒ่าไปนี่คือห้องส่วนตัวของผู้เฒ่าเซี่ยว มันกว้าง 10 ตารางเมตรและเครื่องเรือนก็ถูกจัดวางไว้อย่างเรียบง่าย มีแค่เตียงและตู้เสื้อผ้าในห้องและกองสิ่งของเล็ก ๆ ในมุมหนึ่ง นอกเหนือจากนี้ไม่มีอะไรอื่นอีกช่วงเวลาที่เจี้ยนเฉินเข้ามาในห้อง มีกำแพงโปร่งใสปก
