วามสามารถในการบินของเจี้ยนเฉินเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่บ้าน เขาสามารถเป็นเซียนสวรรค์ได้ตั้งแต่ตอนอายุยังน้อย เขาจึงได้รับความนับถือจากทั้งหมู่บ้านเมื่อเจี้ยนเฉินกลับมาที่บ้าน ผู้เฒ่าเซี่ยวและเซี่ยวมี่ทั้งคู่ก็เข้ามาพร้อมกับจอบซึ่งพาดอยู่ไหล่ในเวลาเดียวกัน“อ๊า เจี้ยนเฉิน เจ้านำอะไรมากลับมา ? ” เซี่ยวมี่เหลือบมองไปที่ลูกเสือขาวพร้อมด้วยสายตาแปลก ๆเจี้ยนเฉินหัวเราะ “ลุงเซี่ยวมี่ นี่เป็นสัตว์อสูร ข้าเจอมันข้างนอกหุบเขา”” เจ้าสัตว์ตัวน้อย ? ช่างเป็นสัตว์อสูรที่น่ารัก ? สถานที่นี้มีลำดับชั้น นี่เป็นสัตว์อสูรระดับต่ำหรือ ? ” เซี่ยวมี่พูดด้วยความอยากรู้เมื่อได้ยินคำว่าสัตว์อสูรระดับต่ำ ลูกเสือก็ดูราวกับว่ามันไม่พอใจ มันชูหัวของมันขึ้นสูงจากอ้อมแขนของเจี้ยนเฉิน มันเผยให้เห็นเขี้ยวที่แหลมคมที่มีรัศมีของราชาส่องไปทางเซี่ยวมี่ปฏิกิริยาของลูกเสือทำให้เซี่ยวมี่ประหลาดใจ เมื่อพิจารณา เขาก็มองดูปีกที่น่าตกใจก่อนที่จะหันกลับไปหาบิดาของเขา “ท่านพ่อ ท่านเป็นผู้ที่มีความรู้ ท่านเคยเห็นสัตว์อสูรชนิดนี้หรือไม่ ? ตัวนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่สัตว์อสูรระดับต่ำ”ผู้เฒ่าเซี่ยวยังคงนิ่งเงียบเมื่อเขาจ้องมองลูกเสือ ในท้ายที่สุดเมื่อเขามองไปที่ปีกของลูกเสือ เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากันขณะที่เขาเผยให้เห็นการแสดงออกที่เคร่งขรึมเจี้ยนเฉินมีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าขณะมองดูผู้เฒ่าเซี่ยว เขาไม่ได้เป็นกังวลหากผู้เฒ่าเซี่ยวรู้ตัวตนของลู
