ึกคักเจี้ยนเฉินยังไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้าน แต่กลับลงมาในหุบเขาแทนและเดินไปตามทางที่เหลือพร้อมกับลูกเสืออยู่ข้าง ๆ“เฮ้ เจี้ยนเฉิน ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว ! เจ้าเอาของดีกลับมาให้ข้ากินหรือไม่ ? ” เจ้าอ้วนน้อยวิ่งมาหาเขาแต่ไกล ทันทีที่เขาเห็นลูกเสือในมือของเจี้ยนเฉิน เขาร้องออกมาด้วยท่าทางประหลาดใจ “เจี้ยนเฉิน เจ้าพบสัตว์อสูรตัวนี้ที่ไหน? มันมีปีกนั่นหมายความว่ามันจะบินได้เมื่อโตขึ้น”เจี้ยนเฉินพยักหน้า “ข้าเจอสัตว์อสูรตัวนี้ในป่า เจ้าคิดอย่างไร มันน่ารักหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินจำคำพูดของราชาวานรได้และไม่พูดอะไรเลยที่จะเปิดเผยตัวตนของลูกเสือเจี้ยนเฉินและเจ้าอ้วนน้อยยังคงหัวเราะและล้อเล่นกันอย่างต่อเนื่องขณะที่พวกเขากลับมาที่หมู่บ้าน ระหว่างทางชาวบ้านหลายคนร้องเรียกทักทายเจี้ยนเฉิน ความสามารถในการบินของเจี้ยนเฉินเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่บ้าน เขาสามารถเป็นเซียนสวรรค์ได้ตั้งแต่ตอนอายุยังน้อย เขาจึงได้รับความนับถือจากทั้งหมู่บ้านเมื่อเจี้ยนเฉินกลับมาที่บ้าน ผู้เฒ่าเซี่ยวและเซี่ยวมี่ทั้งคู่ก็เข้ามาพร้อมกับจอบซึ่งพาดอยู่ไหล่ในเวลาเดียวกัน“อ๊า เจี้ยนเฉิน เจ้านำอะไรมากลับมา ? ” เซี่ยวมี่เหลือบมองไปที่ลูกเสือขาวพร้อมด้วยสายตาแปลก ๆเจี้ยนเฉินหัวเราะ “ลุงเซี่ยวมี่ นี่เป็นสัตว์อสูร ข้าเจอมันข้างนอกหุบเขา”” เจ้าสัตว์ตัวน้อย ? ช่างเป็นสัตว์อสูรที่น่ารัก ? สถานที่นี้มีลำดับชั้น นี่เป็นสัตว์อสูรระดับต่ำห
