ว่าพวกเขากำลังจากไป มันมองราชาวานรอย่างเศร้าโศกก่อนที่จะโบกมือให้ลาเขาออกจากถ้ำไปแล้ว โลกภายนอกนั้นค่อนข้างมืดมิดโดยมีดวงจันทร์สว่างส่องลงมาที่พื้นด้านล่างคืนนั้นสวยงามเป็นพิเศษด้วยแสงจันทร์ซึ่งสาดส่องไปทุกที่ แม้แต่เด็กที่ดื้อดึงก็ต้องตกตะลึงไปกับความสวยงามและจะต้องหลงใหลไปกับความงามราชาวานรไม่ได้กล่าวลา เจี้ยนเฉินอุ้มลูกเสือไว้แนบอกและเริ่มบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ออกจากยอดเขา เขาข้ามกำแพงและผ่านมาโดยไม่มีเสียงหลังจากผ่านกำแพง เจี้ยนเฉินไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป เขาบินตรงไปที่หุบเขายั่งยืนลูกเสือสงสัยอย่างมากเกี่ยวกับวิธีการบินและกำแขนของเจี้ยนเฉินไว้อย่างแน่นหนา ดวงตาของมันเปล่งประกายด้วยความอยากรู้ขณะที่มันบิดและหันหัวไปรอบ ๆ มันขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเจี้ยนเฉินอย่างอบอุ่น มันยังคงเพลิดเพลินไปกับทัศนียภาพด้วยสีหน้าน่ารักเมื่อถึงเวลาที่เจี้ยนเฉินกลับมาที่หุบเขายั่งยืน มันเกือบจะเป็นเวลากลางวันแล้ว ตอนนั้นหมู่บ้านกำลังคึกคักเจี้ยนเฉินยังไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้าน แต่กลับลงมาในหุบเขาแทนและเดินไปตามทางที่เหลือพร้อมกับลูกเสืออยู่ข้าง ๆ“เฮ้ เจี้ยนเฉิน ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว ! เจ้าเอาของดีกลับมาให้ข้ากินหรือไม่ ? ” เจ้าอ้วนน้อยวิ่งมาหาเขาแต่ไกล ทันทีที่เขาเห็นลูกเสือในมือของเจี้ยนเฉิน เขาร้องออกมาด้วยท่าทางประหลาดใจ “เจี้ยนเฉิน เจ้าพบสัตว์อสูรตัวนี้ที่ไหน? มันมีปีกนั่นหมายความว่ามันจะบินได้เมื่อโ
