ะอยู่ในเทือกเขาครอสเจี้ยนเฉินชะลอตัว ลอยอยู่กลางอากาศในขณะที่เขาเริ่มคิด หากราชาของเทือกเขาครอสเจอลูกเสือขาว เท่ากับว่าเขาพุ่งเข้าหาความตายทันใดนั้นภาพของผู้เฒ่าเซี่ยก็ปรากฏขึ้นในใจของเจี้ยนเฉินราวกับว่าเขาคือที่พึ่งซึ่งสามารถช่วยชีวิตของเจี้ยนเฉิน“ผู้เฒ่าเซี่ยจะช่วยได้หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินคิดในขณะที่เขาเริ่มคำนวณสิ่งต่าง ๆ การบ่มเพาะของผู้เฒ่าเซี่ยล้ำลึกมากจนเขาอาจเป็นคนเดียวที่สามารถต้านทานพลังของตระกูลกิลลิกันได้ แต่ก็ยังมีอีกเรื่องผู้เฒ่าเซี่ยเริ่มเบื่อหน่ายกับความขัดแย้งในชีวิตมนุษย์และเลือกที่จะแยกออกไปอยู่ตามลำพัง เจี้ยนเฉินไม่ต้องการให้ผู้เฒ่าเซี่ยเข้ามามีปัญหาเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวของเขาเช่นกัน ท้ายที่สุดตระกูลกิลลิกันของเทือกเขาครอสนั้นมีพลังมหาศาล เขาไม่ต้องการที่จะเพิ่มปัญหาของตัวเองที่ทำไม่สำเร็จให้กับผู้เฒ่าเซี่ยหลังจากลอยอยู่ในอากาศด้วยความสงสัย เจี้ยนเฉินก็กัดริมฝีปากของเขาแล้วบินไปในทิศทางของลูกเสือขาว ในขณะนี้เขาไม่สามารถบอกได้ว่าลูกพยัคฆ์ถูกจับหรือไม่ หากลูกพยัคฆ์ถูกสัตว์อสูรที่ไม่ได้แข็งแกร่งมากจับตัวไป เขาก็พอมีโอกาสขนสีขาวนำทางไปเหมือนเข็มทิศไปในทิศทางเดียวกันเป็นเวลา 1 ชั่วยาม ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็มาถึงยอดเขาแห่งหนึ่งและเริ่มมองลงไปดูทิวทัศน์ถึงตอนนี้เจี้ยนเฉินใกล้กับชายแดนขอเทือกเขาครอสแล้ว ข้างล่างมีกลุ่มของวานรวิญญาณรวมตัวอยู่ใกล้ ๆ พวกมันยืนอยู่บนต้นไม้สู
