้นเจ้าควรสร้างความประทับใจที่ดี” ปู่หัวเราะอย่างสนุกสนานด้วยสีหน้าอ่อนโยนเจี้ยนเฉินมองดูปู่สักครู่ก่อนจะติดตามเจ้าอ้วนไปอย่างเงียบ ๆปู่ยิ้มในขณะที่เขาดูเจี้ยนเฉินเดินออกไป “เจ้าหนูนี่มันแปลกมาก”เดินไปข้าง ๆ กัน พ่อของเจ้าอ้วนปรากฏตัวขึ้นพร้อมจอบในมือขณะที่เขาพูดว่า” ท่านพ่อ เป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านจะมองไม่ออกว่าเจี้ยนเฉินผู้นี้เป็นคนเช่นไร ? “” เด็กคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เขาไม่ใช่กบตัวเล็ก ๆ ในสระ ! ” ปู่ระบายลมหายใจก่อนที่จะจากไปพร้อมกับจอบที่ยังคงอยู่บนไหล่ของเขาหลังจากฟังการประเมินเจี้ยนเฉินจากพ่อของเขา ชายวัยกลางคนก็มีสีหน้างงงวย เมื่อมองไปที่หลังของเจี้ยนเฉิน เขาไม่ได้พูดอะไรเลยและตามพ่อไปที่ท้องนาบนท้องถนน เจ้าอ้วนยังคงให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับหมู่บ้านแก่เจี้ยนเฉิน เช่นว่ามันอยู่ในหุบเขายั่งยืน มีภูเขาอยู่ทุกหนทุกแห่งที่มียอดเขาสูงชันยากที่จะปีนขึ้นไป วิธีเดียวที่เข้ามาในหุบเขานี้คือถนนเส้นเดียวที่คดเคี้ยวราวกับงูเลื้อยหมู่บ้านนี้มีมากกว่าหนึ่งร้อยครอบครัวที่อาศัยอยู่ในนั้นรวมกันได้มากถึง 600 คน เนื่องจากพวกเขาถูกตัดขาดจากโลกภายนอก พวกเขาสามารถพึ่งพาตนเองเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของพวกเขาเท่านั้น ทั้งหมู่บ้านพึ่งพาพ่อของเจ้าอ้วนที่จะออกไปและนำสิ่งจำเป็นมาจากโลกภายนอกทุกครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยจากหมู่บ้านไปนั่นก็เนื่องมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าหุบเขานั้นมีความลึกเป็นพิเศษและเชื่อมต่
