ลังจากนั้นท่านพ่อของข้าไม่เคยให้ข้าออกจากหมู่บ้านอีกเลย ทันใดนั้น ดวงตาของมันก็เริ่มเปล่งประกายในขณะที่จ้องมองไปที่เจี้ยนเฉิน ” เจี้ยนเฉิน เจ้าไม่ได้มาจากโลกภายนอกหรือ ? มันเป็นอย่างไรบ้าง ผู้คนยิ่งใหญ่และยอดเยี่ยมเหมือนที่ท่านพ่อบอกหรือไม่ ? บอกข้ามาเถอะ ! โลกภายนอกเป็นอย่างที่ท่านพ่อของข้าพูดหรือไม่ ? “เจี้ยนเฉินพยักหน้า “ถูกต้อง โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่มาก – ใหญ่เกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้ อย่างไรก็ตาม มันโหดร้ายเป็นพิเศษ เราต้องเข้มแข็งเพื่อความอยู่รอด เจ้าอ้วน เจ้าต้องการเห็นโลกภายนอกหรือไม่ ? “แน่นอน! ข้าใช้เวลาทุกวันโดยหวังว่าข้าจะได้เห็นโลกภายนอกเพียงครั้งเดียวเพื่อดูว่ามันเป็นอย่างไร” ทันใดนั้น เจ้าอ้วนก็จ้องมองมาที่เจี้ยนเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เจี้ยนเฉิน เจ้าห้ามบอกท่านปู่ของข้าในเรื่องนี้ เขาจะโกรธมาก ! “เจี้ยนเฉินหันกลับมาดูอีกครั้งว่า “เจ้าอ้วน ถ้าเจ้าอยากเห็นโลกภายนอก เจ้าต้องเกลี้ยกล่อมท่านปู่ของเจ้าเสียก่อน”“ไม่ ไม่ ข้าทำไม่ได้! ความโกรธของท่านปู่ของข้าเป็นสิ่งที่เจ้าไม่อยากเห็น แม้ว่าท่านปู่ของข้าจะเป็นคนใจดี แต่เมื่อเขาโกรธ ท่านพ่อของข้าก็ยังกลัว เจ้าอ้วนเปลี่ยนเป็นกังวลทันทีเมื่อเขาคิดถึงปู่ของเขา“ไม่เป็นไร ข้าสัญญาว่าจะไม่พูดอะไร” เมื่อเห็นว่าเจ้าอ้วนกังวลอย่างไร เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเขาเจ้าอ้วนถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เจี้ยนเฉิน เจ้าเป็นคนดี ถ้าเจ้
