ารณ์เช่นนี้
เจี้ยนเฉินเริ่มลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ เขาขยับมือขวา เจี้ยนเฉินกำและแบนิ้วมือของเขา ทันใดนั้นก็รู้ว่าห้องนี้อุณหภูมิค่อนข้างร้อนก่อนที่แสงสีแดงจะเริ่มรวมตัวกัน ในชั่วขณะหนึ่งก็เห็นทะเลเพลิงจาง ๆ บนฝ่ามือ
เจี้ยนเฉินมองดูเปลวไฟขนาดเล็กที่อยู่ในมือของเขาด้วยสีหน้าราวกับว่าเขาไม่เชื่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
แม้ว่าเปลวไฟจะอยู่ใกล้กับมือของเจี้ยนเฉินจนถึงจุดที่สัมผัส แต่เขาก็ไม่รู้สึกร้อนเลย มันเกือบจะเหมือนกับว่าเปลวไฟนั้นเป็นภาพลวงตาและไม่ใช่ของจริง
ไฟ! มันคือไฟ ไฟฟฟฟ ! ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนดังออกมาจากข้างนอกห้อง ปลุกเขาออกจากความคิดภายในของเขา ทันใดนั้น เจี้ยนเฉินก็ตระหนักได้ว่าห้องได้ลุกเป็นไฟ
ในช่วงเวลาแห่งความมึนงง เปลวไฟที่รวมอยู่ในมือของเขาก็หายไป เมื่อเขาอยู่ในสถานะเช่นนี้ เขาเกือบลืมไปว่าห้องนี้ติดไฟได้อย่างไร
“ปัง ! ” ประตูห้องถูกเตะออกอย่างกะทันหันเพราะเจ้าอ้วนที่สวมเสื้อผ้าที่เรียบง่ายพุ่งตรงเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงร้องโวยวาย ไม่ ไม่ นั่นคือไฟ! มาเถอะ เจี้ยนเฉิน พวกเราต้องออกไป!” ราวกับว่าเขากำลังบินอยู่ เจ้าอ้วนก็พุ่งไปที่เตียงของเจี้ยนเฉินและพาเขาออกไปจากห้อง
ในชั่วขณะหนึ่ง เปลวไฟจากห้องเริ่มลอยสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับจะเผาผลาญสวรรค์
ดับไฟ ! เร็วเข้า ใครก็ได้ไปเอาน้ำมา ! ” เสียงตะโกนดังขึ้นหลายครั้งในอากาศ ขณะที่ชาวบ้านที่สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายนับสิบคนวิ่งออกมาพร้
