าณ 20 ปีก็ปรากฏตัวขึ้นมา เด็กหนุ่มคนนั้นเดินไปที่เตียงของเจี้ยนเฉิน แต่เมื่อเขาเห็นท่าทีที่หลับของเจี้ยนเฉิน มือของเขาก็เกาหัวของเขาเอง ” แปลกมาก ข้าสาบานได้เลยว่าข้าได้ยินเสียง เขายังไม่ตื่นขึ้นมาได้อย่างไร มันผ่านมา 3 วันแล้ว” โดยที่เจ้าอ้วนเดินออกไปจากห้อง……เป็นเวลาสามวัน ลูกพยัคฆ์ขาวยังคงสะดุดและคลานอยู่บนทางเดิน ปีนข้ามภูเขาที่สูงชันและแม้แต่หล่นลงมาจากภูเขา ลูกพยัคฆ์ขาวไม่ได้มีรอยขีดข่วนบนผิวหนังที่อ่อนนุ่ม การเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียวก็คือขนของมันเปลี่ยนเป็นสีเทาอันเนื่องมาจากฝุ่นหลังจากสามวันของการเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตราย ในที่สุดลูกพยัคฆ์ขาวก็ได้มาถึงสนามรบที่เจี้ยนเฉินและเซียนสวรรค์ได้ต่อสู้กันหลังจากดมไปทั่วพื้นที่ ลูกพยัคฆ์ขาวเริ่มคำรามออกมาด้วยเสียงอันดังด้วยน้ำเสียงอันร้อนรนราวกับกำลังร้องไห้ด้วยความเศร้า มันวิ่งด้วยพลังทั้งหมดที่มีไปหารอยเลือดแห้งขนาดใหญ่บนพื้นดินซึ่งก็มีชิ้นส่วนชิ้นเล็กชิ้นน้อยของร่างกายเจี้ยนเฉินปล่อยเสียงคำรามออกมาอีกครั้งด้วยความโศกเศร้า ลูกพยัคฆ์ขาวมองไปรอบ ๆ บริเวณอีกครั้งก่อนที่จะดมพื้นดินที่มีเลือด จากนั้นด้วยการดมกลิ่นจากจมูกเล็ก ๆ ของลูกพยัคฆ์ขาว มันได้คาบอวัยวะภายในของเจี้ยนเฉินไว้ในปากของมันแม้ว่าส่วนเล็ก ๆ ของอวัยวะภายในจะแห้งเหี่ยวไปแล้ว แต่ก็ยังมีพลังงานอยู่ในนั้นอีกมาก หลังจากกินชิ้นส่วนร่างกาย ลูกพยุัคฆ์ขาวก็เริ่มรู้สึกถึงพลังงาน
