ตกเป็นเสี่ยง ๆ ในอากาศเต็มไปด้วยชิ้นส่วนของกระบี่ มันก็เริ่มเปลี่ยนกลับเป็นพลังงานของโลกและกลับไปเป็นว่างเปล่า
เหมือนว่าวที่ไร้สายป่าน ร่างกายของเจี้ยนเฉินก็ปลิวออกไป 50 เมตรแล้วตกลงไปที่พื้นอย่างรุนแรง มันไถลพาเขาไปอีก 20 เมตรก่อนที่ร่างของเขาจะหยุดชะงักลงจากการกลิ้งเหมือนลูกบอลที่กำลังเคลื่อนที่
มีรูขนาดใหญ่อยู่บนทรวงอกของเขาทิ้งไว้เพียงโพรงอากาศธรรมดาซึ่งควรจะมีอวัยวะภายในของเขาอยู่ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายของเจี้ยนเฉินนั้นเต็มไปด้วยเลือดและไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่ถูกทิ้งไว้โดยมิได้ถูกย้อมด้วยเลือด
แสงสีฟ้าสามารถมองเห็นได้ในขณะที่ผู้อาวุโสสามบินไปที่ด้านข้างของเจี้ยนเฉิน เขาแทงหัวใจของเจี้ยนเฉินด้วยมีดยาวของเขาทันทีและมันทะลุผ่านหน้าอกของเจี้ยนเฉินไป
แสงในดวงตาของเจี้ยนเฉินเริ่มจางลง เขาอดไม่ได้ที่จะดิ้นรนเพื่อให้ดวงตาของเขาลืมขึ้น ก่อนที่สุดท้ายมันก็ปิดลงอยู่ดี
ในช่วงเวลาต่อไป จิตสำนึกของเจี้ยนเฉินก็กลับสู่สภาวะไร้รูปร่าง วิญญาณของเขาเองได้เริ่มออกจากโลกไปแล้วและความรู้สึกของเขาเริ่มเบื่อหน่ายกับโลกภายนอก ในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่วิญญาณของเขาจะหายไป เจี้ยนเฉินก็อดคิดไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับมารดาของเขา ไป่หยุนเทียน บิดาของเขา เจียงหยางป้า พี่ชายคนโต เจียงหยางหู่ พี่สาวคนโตของเขา เจียงหยางหมิงเยว่ สหายนักเรียนคนหนึ่งของเขา เถี่ยต้าจากสำนักคากัต และสหายสนิทที่เ
