ุดชะงักลงจากการกลิ้งเหมือนลูกบอลที่กำลังเคลื่อนที่มีรูขนาดใหญ่อยู่บนทรวงอกของเขาทิ้งไว้เพียงโพรงอากาศธรรมดาซึ่งควรจะมีอวัยวะภายในของเขาอยู่ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายของเจี้ยนเฉินนั้นเต็มไปด้วยเลือดและไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายที่ถูกทิ้งไว้โดยมิได้ถูกย้อมด้วยเลือดแสงสีฟ้าสามารถมองเห็นได้ในขณะที่ผู้อาวุโสสามบินไปที่ด้านข้างของเจี้ยนเฉิน เขาแทงหัวใจของเจี้ยนเฉินด้วยมีดยาวของเขาทันทีและมันทะลุผ่านหน้าอกของเจี้ยนเฉินไปแสงในดวงตาของเจี้ยนเฉินเริ่มจางลง เขาอดไม่ได้ที่จะดิ้นรนเพื่อให้ดวงตาของเขาลืมขึ้น ก่อนที่สุดท้ายมันก็ปิดลงอยู่ดีในช่วงเวลาต่อไป จิตสำนึกของเจี้ยนเฉินก็กลับสู่สภาวะไร้รูปร่าง วิญญาณของเขาเองได้เริ่มออกจากโลกไปแล้วและความรู้สึกของเขาเริ่มเบื่อหน่ายกับโลกภายนอก ในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่วิญญาณของเขาจะหายไป เจี้ยนเฉินก็อดคิดไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับมารดาของเขา ไป่หยุนเทียน บิดาของเขา เจียงหยางป้า พี่ชายคนโต เจียงหยางหู่ พี่สาวคนโตของเขา เจียงหยางหมิงเยว่ สหายนักเรียนคนหนึ่งของเขา เถี่ยต้าจากสำนักคากัต และสหายสนิทที่เขามี ฉินเซียวและหมิงตง“นี่..นี่คือความรู้สึกของความตายหรือ?”“ท่านแม่..ข้าขอโทษ ลูกของท่านไม่สามารถไปคารวะท่านได้ในที่สุด … ““พี่ใหญ่ พี่รอง ขอบคุณที่ดูแลข้าในอดีต ในชีวิตหน้า ข้า เจี้ยนเฉินจะตอบแทนเจ้าอย่างแน่นอน … ““หัวหน้าเคนดัลให้อภัยข้า..ข้าไม่สามา
