เมื่อเห็นเจี้ยนเฉิน ลูกเสือในมือของท่านผู้นำตระกูลก็เริ่มตื่นเต้นและเริ่มตะกุยอุ้งเท้าของมันเพื่อพยายามเข้าหาเขา ด้วยเสียงคำรามเล็ก ๆ อุ้งเท้าทั้งสี่เริ่มกดลงบนหน้าอกของท่านผู้นำตระกูลราวกับไม่เต็มใจที่จะถูกกอดโดยท่านผู้นำตระกูลอีกต่อไปเมื่อเห็นว่าเขาถูกค้นพบ เจี้ยนเฉินก็กระโดดออกมาจากเงามืดหลังจากที่รู้ตัวว่ามันไร้ประโยชน์ผู้นำของตระกูลหวงฟู่เริ่มประเมินเจี้ยนเฉิน จากสิ่งที่เขาได้เห็น เจี้ยนเฉินคนนี้อายุน้อยกว่า 30 ปีซึ่งเป็นผู้เยาว์ในทุก ๆ ด้านในความหมายของคำ“คนผู้นี้เป็นคนที่ท่านเจ้าเมืองและผู้อาวุโสเหล่านี้ตามหาหรือไม่ ? ” ท่านผู้นำตระกูลหวงฟู่คิดเจี้ยนเฉินจ้องมองท่านผู้นำตระกูลหวงฟู่” คืนลูกเสือให้ข้า”โดยไม่สนใจคำขอของเจี้ยนเฉิน ท่านผู้นำตระกูลหันไปหาผู้อาวุโสสามของตระกูลชิ แม้ว่าเขาจะเป็นผู้นำตระกูล แต่เขาก็รู้ว่าเขาจำเป็นต้องฟังผู้อาวุโสคนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาผู้อาวุโสสามจ้องกลับไปที่เจี้ยนเฉินอย่างอย่างเท่าเทียมกัน ” เจี้ยนเฉิน ข้าอดทนกับเจ้ามานานพอแล้ว ส่งคืนยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎกลับมาหาเราทันที มิฉะนั้นอย่าโทษเราสำหรับการกระทำของเรา แม้ว่าเจ้าจะเร็วมาก แต่เรารู้ว่าเจ้าไม่สามารถรักษาความเร็วไว้ได้นาน เจ้าไม่สามารถหนีจากเราได้”เจี้ยนเฉินหันไปหาผู้อาวุโสสามด้วยรอยยิ้ม” ข้ากลัวว่าแม้หลังจากที่ข้าคืนอาวุธให้เจ้าแล้ว เจ้าก็จะนำมันมาใช้ทำร้ายข้า ข้าไม่ใช่คนปัญญาอ่อน ถ้าเจ้าต้องการ
