ูกศรของเจ้าและรอสัญญาณ ! เร็วเข้า เตรียมพร้อม ! “
ทันใดนั้นทหารก็เริ่มยุ่งอยู่กับงานของตัวเองเมื่อประตูเริ่มปิด ในขณะเดียวกันแต่ละคนก็ตะโกนสั่งซึ่งกันและกัน
เขาก็มาที่ประตูเมืองซึ่งปิดแล้วอย่างรวดเร็วและป้องกันไม่ให้คนหลายคนเข้าหรือออก
ด้วยการกระโดดครั้งเดียว เจี้ยนเฉินก็เริ่มไต่กำแพงเพื่อพยายามปีนข้ามกำแพง
ยิง ! ผู้บัญชาการทหารสั่ง
ทันใดนั้น ธนูก็ถูกปล่อยออกมาทำให้ลูกธนูจำนวนมากบินไปที่เจี้ยนเฉิน ในขณะที่หน้าไม้ก็ยิงลูกศรหนักไปที่เขาเช่นกัน
เจี้ยนเฉินแค่นเสียงปล่อยให้บอลของพลังเซียนของออกจากร่างกายของเขาก่อนที่จะแผ่ออกไป 20 เมตรจากเขาด้วยความหนาสองนิ้วเพื่อที่กันไม่ให้ลูกธนูแทงมันเข้ามา
“ยิง ยิง ยิง ! อย่าปล่อยให้เขาหนีไปได้ ! ” ผู้บัญชาการร้องออกมา
ทหารยังคงรีบเร่งอย่างต่อเนื่องในขณะที่พวกเขาทำการระดมยิงครั้งที่สอง ความเร็วของเจี้ยนเฉินนั้นมากเกินกว่าที่พวกเขาคาดการณ์ไว้และเมื่อพลธนูยิงธนูออกไปอีกครั้ง เจี้ยนเฉินก็เริ่มวิ่งขึ้นไปตามกำแพงเมือง ในแต่ละก้าว เขาเร่งความเร็วก่อนที่เขาจะกวาดล้างบนกำแพงและหนีออกจากเมืองไป
“ผู้บัญชาการ เขาหลบหนีไปได้! ตอนนี้เราควรทำอย่างไรดีสำหรับการไล่ล่า”
“ผู้บัญชาการ เราควรพาผู้คนมาติดตามเขา..?”
ทหารคนอื่น ๆ สามารถทำได้เพียงส่งเสียงร้องให้ผู้บังคับบัญชาและรอการตอบกลับ แต่ไม่มีการตอบสนอง
“ผู้บัญชาการ เราควรทำอะไรดี” กัปตันถามอีกครั้ง
ทันใดนั้น เลือดก็ป