ด้อย่างไร ?นางหยิบขนเสือออกมาก่อนที่จะหยดมันด้วยเลือดของนางและเกิดเป็นริ้วแดงก่อนที่จะส่งให้เจี้ยนเฉิน ถ้าเจ้าต้องการมาหาข้าหลังจากนี้ก็ให้ลูกของข้าหยดเลือดของเขา มันก็จำนำทางมาหาข้าเองเจี้ยนเฉินรับชิ้นส่วนขนเอามาอย่างระมัดระวังเจี้ยนเฉิน สิ่งที่เจ้าใช้อำพรางตัวตนอาจจะใช้ได้ดีกับเซียนสวรรค์ แต่มันไม่อาจรอดพ้นเซียนผู้คุมกฎ เจ้าควรระวังให้ดี นางพูดเมื่อได้ยินอย่างนั้นเจี้ยนเฉินก็เอามือจับหน้าพร้อมกับเผยให้เห็นรอยยิ้มอันขมขื่น การปลอมตัวของเขานั้นสมบูรณ์แบบและทำให้เขาเดินทางไปได้ทุกที่ได้อย่างง่ายด้าย เขาไม่คิดว่าเซียนผู้คุมกฎจะมองเห็นสิ่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์รัมกุยเนสมองไปที่ลูกของนางเป็นครั้งสุดท้ายและพูดกำชับเจี้ยนเฉิน ก่อนที่จะจากไปวู่วว วู่ววว วูววว ลูกเสือที่อยู่ในมือของเจี้ยนเฉินก็ลืมตาและเริ่มร้องออกมาทันที อาจจะเป็นเพราะการเจ็บปวดที่มันต้องแยกออกจากแม่โดยไม่มีคำร่ำลา มันเริ่มดิ้นและพยายามที่จะยืนขึ้นด้วยตัวเองเจี้ยนเฉินลูบหัวของลูกเสืออย่างนุ่มนวลราวกับราวกับว่าจะปลอบมันพร้อมกับเผยให้เห็นสีหน้าที่อ่อนโยนเจี้ยนเฉินไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป หุบเขานี้ไม่ปลอดภัยสำหรับเขาอีกต่อไป ดังนั้นทางเลือกเดียวคือออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินเริ่มกระโดดขึ้นไปยังต้นไม้ก่อนที่จะดีดตัวกับกิ่งไม้ออกไปไกลด้านหลังเจี้ยนเฉิน กลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าถ้ำต่างก็ส่ายหน้าของพวกเขาด้วยความเสียใจและผิด
