องมัน ?มนุษย์ ข้าขอร้อง ช่วยลูกข้าด้วย เสียงของเสือที่กำลังอ้อนวอนได้ยินมาอีกครั้งเจี้ยนเฉินตกใจอย่างมาก ใบหน้าของเขาเริ่มมีรอยยิ้ม ขณะที่เขาคิดตะโกนอยู่ในใจ เจ้าเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 ได้มาขอสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ข้าเป็นแค่เซียนปฐพี ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร ? มีคนมากมายมาที่นี่ ทำไมเจ้าไม่ถามพวกเขาสักคน ?มนุษย์ จากทุกคนที่นี่ ข้าเชื่อใจเจ้าเท่านั้น ที่เหลือไม่น่าเชื่อถือ เจ้าจะช่วยลูกข้าหรือไม่ ? เสือได้ถามกลับมาอีกครั้งเจ้าไม่รู้จักข้า เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าเป็นคนที่น่าไว้ใจที่สุด ? เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจกับเหตุผลที่ดูฉาบฉวยของเสือตัวนี้สัญชาตญาณ เรามีสัญชาตญาณที่หยั่งรู้ หากไม่มีมันเราจะไม่อาจรู้สึกใด ๆ ต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเรา สัญชาตญาณของข้าไม่เคยผิด มันบอกข้าว่าเจ้าเป็นมนุษย์คนเดียวที่ข้าสามารถเชื่อถือได้ มนุษย์ เจ้าจะช่วยลูกข้าหรือไม่ ?
ได้ เราจะปล่อยตรงนั้นให้เจ้าจัดการ เตรียมคนของเจ้าให้พร้อม
พริบตาพวกเขาทั้งหลายก็ได้ข้อสรุป กลุ่มเดียวที่ไม่มีความสุขคือตระกูลมู่หยวน ในเมื่อเซียนสวรรค์ของพวกเขายังไม่มาที่นี่ พวกเขาก็ทำได้เพียงยื้อเวลาเอาไว้จนกว่าพวกเขาจะมาถึง จากนั้นพวกเขาก็สามารถฉกเอาลูกเสือมาได้โดยที่ทุกคนไม่อาจทำอะไรพวกเขาได้
น่าเสียดายที่คนอื่น ๆ รู้เรื่องนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ลังเลและไประดมพลอย่างรวดเร็ว
เจี้ยนเฉินดูกลุ่มคนเหล่านี้จากบนกิ่งไม้ เนื่องจากตระกูลหลานหมิงกังวลว
