บเสือในระดับนี้ ใครกันจะกล้าขโมยลูกของมัน ?มนุษย์ ข้าขอร้อง ช่วยลูกข้าด้วย เสียงของเสือที่กำลังอ้อนวอนได้ยินมาอีกครั้งเจี้ยนเฉินตกใจอย่างมาก ใบหน้าของเขาเริ่มมีรอยยิ้ม ขณะที่เขาคิดตะโกนอยู่ในใจ เจ้าเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 ได้มาขอสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ข้าเป็นแค่เซียนปฐพี ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร ? มีคนมากมายมาที่นี่ ทำไมเจ้าไม่ถามพวกเขาสักคน ?มนุษย์ จากทุกคนที่นี่ ข้าเชื่อใจเจ้าเท่านั้น ที่เหลือไม่น่าเชื่อถือ เจ้าจะช่วยลูกข้าหรือไม่ ? เสือได้ถามกลับมาอีกครั้งเจ้าไม่รู้จักข้า เจ้ารู้ได้ไงว่าข้าเป็นคนที่น่าไว้ใจที่สุด ? เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจกับเหตุผลที่ดูฉาบฉวยของเสือตัวนี้สัญชาตญาณ เรามีสัญชาตญาณที่หยั่งรู้ หากไม่มีมันเราจะไม่อาจรู้สึกใด ๆ ต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเรา สัญชาตญาณของข้าไม่เคยผิด มันบอกข้าว่าเจ้าเป็นมนุษย์คนเดียวที่ข้าสามารถเชื่อถือได้ มนุษย์ เจ้าจะช่วยลูกข้าหรือไม่ ?
เจียนเฉินสั่นจากความตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะสงบสติอารมณ์ตัวเอง เขาเพิ่งจะรู้ว่าเสียงนี้มาจากด้านหน้า สิ่งที่ไม่น่าเชื่อกว่าคือมันมาจากเสือ
เจ้าเป็นใคร ! เจี้ยนเฉินพูดออกมาโดยแทบจะไม่ได้ขยับปาก แต่เขามั่นใจว่าเสียงของเขาต้องส่งไปยังเจ้าของเสียงนั้นอย่างแน่นอนข้าชื่อว่ารัมกุยเนส สัตว์อสูรด้านหน้าเจ้า เสียงที่อ่อนแรงพูด จากน้ำเสียง เจี้ยนเฉินสามารถบอกได้ว่ามันเป็นเสียงของผู้หญิง แต่ก็อ่อนแรงอย่างมากเมื่อได้ยินเสี
