่างช้า ๆ พร้อมกับคำรามด้วยเสียงที่ทรงพลังราวกับกำลังจะขู่ว่ามันจะกุดหัวใครก็ตามที่มาแตะต้องลูกของมัน มันใช้อุ้งมือรั้งลูกของมันขณะเดียวกันมันก็มีอารมณ์มากมายในสายตาของมันเช่น ความรัก, ความเศร้า, ความเจ็บปวดและการลาจาก แต่ทุกคนไม่ได้สังเกตเห็นยกเว้นเจี้ยนเฉินที่กำลังนั่งอยู่บนกิ่งไม้ที่ได้เห็น ทันใดนั้นเขาก็เห็นได้อย่างชัดเจนถึงความน่ากลัวของธรรมชาติ อย่างไรก็ตามมันไม่ได้ซ่อนความอ่อนแอของมัน ทำให้เจี้ยนเฉินเข้าใจว่าเสือตัวนี้อยู่ในความสิ้นหวังเพียงใดลูกเสือพยายามที่จะหลบหนีออกจากอุ้งมือของแม่มันขณะที่พยายามยกหัวออกจากขนของแม่มัน แต่สุดท้ายลูกเสือก็ยังถูกอุ้งมือของแม่มันกวาดเข้าไปอย่างต่อเนื่องจนต้องส่งเสียงร้องออกมาในสายตาแม่เสือ ยังคงแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่โดยไม่มีความโมโหแต่อย่างใด ภายใต้สายตาที่อ่อนโยนของแม่เสือเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนทำให้มันต้องกระพริบตาเพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ทุกคนมองเห็นความเจ็บปวดของแม่เสือที่แสดงออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไม่มีใครสักคนเดียวที่จะเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเห็นเพราะอารมณ์ของแม่เสือตัวนี้ได้แสดงออกมานั้นเต็มเปี่ยมเกินกว่าที่พวกเขาจะคิดได้ว่ามันมาจากสัตว์อสูรทันใดนั้นกลุ่มคนนับร้อยได้วิ่งเข้ามาเป็นแถวพร้อมกับกั้นไว้เป็นทางพร้อมกับพูดว่า ออกไปให้พ้น ทุกคนออกไปให้พ้นทาง ! ตระกูลมู่หยวนของเราได้มาถึงแล้ว หลีกทางให้เราด้วย !ทันทีที่ทุกคนได้ยินชื่อ มู่หย
