คนมารวมตัวกันที่นั่นพร้อมกับใบหน้าที่ขึงขังเจี้ยนเฉินกระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้อย่างรวดเร็วและมองไปด้านหน้าจนเห็นเสือขาวที่กำลังนั่งปกป้องทำอย่างขี้เกียจ เสือขาวตัวนั้นไม่ใหญ่นัก มันยาวเพียง 3 เมตรมีขนสีขาวกระจัดกระจายซึ่งขัดแย้งกับข้อมูลที่ทหารรับจ้างในเมืองต้าเซี่ยบอกมากอย่างมาก ด้านหน้าของเสือเป็นบ่อเลือดขนาดใหญ่และมีศพหลายร้อยคนเกลื่อนพื้น ในบรรดาซากศพเหล่านั้นมีเซียนปฐพีอยู่ด้วย
ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็หันมามองผู้นำตระกูลหลานหมิง
ผู้นำมองหน้าทุกคนด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์สักครู่ก่อนที่จะพูดว่า พวกเจ้าทุกคนควรก่อน เจ้าคิดหรือว่าเซียนปฐพีจะง่ายต่อการรั้งไว้ ? เจ้าหนุ่มคนนี้เป็นคนที่มีความแข็งแกร่งและมีความภาคภูมิใจ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่ต่ำต้อย แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ตระกูลหลานหมิงเล็ก ๆ ของเราจะสามารถรั้งเอาไว้ได้ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะอยู่ในเมืองต้าเซี่ยนานแค่ไหน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เราไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ ข้าจะทำเรื่องนี้เอง ถ้าเจ้ามีเวลาว่างพอที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ งั้นเรามาคิดกันดีกว่าว่าทำไมโจรวายุดำถึงกล้าที่จะมาแตะต้องไข่มุกล้ำค่าของตระกูลเรา ถ้าเราไม่ทำอะไรพวกโจรพวกนี้ ข้าก็อับอายเกินกว่าที่จะอยู่ในเมืองต้าเซี่ยอีกต่อไป
รับทราบ ท่านผู้นำ ! ทุกคนพูดพร้อมเพรียงกัน ผู้นำในตระกูลนั้นสูงส่งอย่างมากและเมื่อเขาพูดก็ไม่มีใครสักคนที่ไม่เชื่อฟัง
…..
วันรุ่งขึ้นเจี้ยนเฉินบอกคนรับใช
