ดีในขณะนั้นกลิ่นหอมก็ลอยออกมาจากประตูด้านหลัง ขณะที่มันถูกเปิดโดยหญิงสาวเสื้อคลุมแดงและกำลังเดินออกมา นางนั่งถัดจากเจี้ยนเฉินที่อยู่บนที่นั่งของคนขับพร้อมกับมองมาที่เจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่สวยงามของนางและพูดเบา ๆ ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเรา ข้าชื่อว่าหลานหยิง ข้าขอทราบชื่อนายน้อยได้หรือไม่ ?เจี้ยนเฉินกวาดตามองสาวงามที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนที่จะหันกลับไปมองด้านหน้า เจ้ามากมารยาทไปแล้ว ข้าชื่อ หยางยู่เทียนงั้นนี่ก็คือนายน้อยหยาง นางน้อยหยางจะเดินทาทงไปที่ไหนและนายน้อยมาจากที่ใด ? ตาของหลานหยิงจ้องมองมาที่เจี้ยนเฉินพร้อมกับดวงตาที่สดใสของนาง แต่เมื่อนางเห็นคิ้วของเจี้ยนเฉิน นางก็รีบพูดอย่างเร่งรีบ ข้าขออภัย ข้าแค่อยากรู้อยากเห็น หากนายน้อยหยางไม่ต้องการบอกก็ไม่เป็นไร ยกโทษให้กับความหยาบคายของข้าด้วยเจี้ยนเฉินหัวเราะและพูด คุณหนูจริงจังเกินไปแล้ว ข้ามาจากอาณาจักรที่ห่างไกลและเดินทางไปทั่วทวีปเพื่อเพิ่มพูนประสบการณ์ของข้า ท้องฟ้าเป็นดั่งหลังคาและพื้นดินเป็นดั่งเตียงนอนขณะที่ข้าเดินทางงั้นก็ไม่แปลกใจนักที่นายน้อยหยางแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เป็นเพราะได้บ่มเพาะมากอย่างยาวนานนั่นเอง….รถม้ายังคงเคลื่อนที่อย่างช้า ๆ ขณะที่ผู้คุ้มกันอีก 10 คนเดินทางอยู่ใกล้ ๆ ด้านข้างรถม้า บนถนนพวกเขาเจอทหารรับจ้างธรรมดาหลายคนที่ขี่ม้า ชายวัยกลางคนก็ได้ใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อซื้อม้าสองสามตัวเพื่อผู้คุ้มกันขึ้นมา