ีฟ้าและสีม่วงจาง ๆ ออกมาจากนิ้วของเขา มันลอยเหนือศีรษะไปถึงเพดานไม้ มันเจาะรูเพดานทันที ทำให้เพดานไม้ฉีกเป็นชิ้น ๆ เหมือนเต้าหู้ เจี้ยนเฉินจึงถอดชิ้นส่วนของเพดานออกมาครึ่งเมตรด้วยดึงเบา ๆ เผยให้เห็นรูขนาดใหญ่เมื่อเห็นรูกว้างเจี้ยนเฉินจึงยิ้มแย้มก่อนที่จะเอาชิ้นไม้กลับมาวางไว้ที่เดิม จากนั้นเขาก็ออกจากห้องเจี้ยนเดินไปรับประทานอาหารแต่เช้าตรู่เหมือนปกติ หลังจากนั้น เขาก็เดินกลับไปที่ห้อง เขาปิดประตูและหน้าต่าง ทันใดนั้นเขาก็เริ่มเอาสมุนไพรหลากหลายชนิดจากวงแหวนมิติออกมาและใช้มันวาดเขียนบนใบหน้าของเขาครึ่งชั่วโมงต่อมา เจี้ยนเฉินเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ถึงตอนนี้ใบหน้าของเขากลายเป็นใบหน้าของชายวัยกลางคนธรรมดาที่มีรอยแผลมากมายและมีเครายาว มันทำให้เขาดูดุร้ายเจี้ยนเฉินพยักหน้าพอใจเมื่อมองไปที่ภาพสะท้อนของตัวเอง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงแตกเมื่อความสูงของเจี้ยนเฉินเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เขาตัวใหญ่ขึ้น ในเวลาไม่นาน ร่างกายของเจี้ยนเฉินก็เติบโตกำยำขึ้นอย่างแข็งแกร่งซึ่งตรงกันข้ามกับที่เขาเคยเป็นมาก่อนเขาหยิบเสื้อคลุมสีดำตัวใหม่ขึ้นมาสวมจากเข็มขัดมิติ เขาตัดผมยาวประบ่าอีกครั้ง ทำให้ผมของเขาดูสั้นลงมากหลังจากทำเสร็จ เจี้ยนเฉินก็กลายเป็นคนที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงโดยไม่มีอะไรที่สามารถเชื่อมโยงทั้งสองคนเข้าด้วยกันได้ แม้แต่หมิงตงและฉินเซียวที่เป็นสหายกับเจ
