ยู่กับข้า”คำพูดของเจี้ยนเฉินทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองเปิดเผยความน่ากลัวออกมา ในขณะที่ผู้อาวุโสสามพยายามรักษาความสงบบนใบหน้าของเขา “อะไรนะ ? สมบัติผนึกภูผาไม่ได้อยู่กับเจ้า ? นั่นเป็นเรื่องจริงรึ ? ““ตอนที่ข้าเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ข้ามอบมันให้กับฉินจี๋ มันไม่ได้อยู่ที่ข้าแล้ว” เจี้ยนเฉินพูดตอบ“เจ้าวายร้าย ! เจ้ามอบสมบัติล้ำค่าประหนึ่งส่งมอบของขวัญได้อย่างไร..เจ้าคนโง่ ! เจ้าไม่กลัวตายงั้นหรือ ? สมบัติของตระกูลชิ..เจ้าให้ไปได้อย่างไร ! ” ผู้อาวุโสสี่ระเบิดความโกรธแค้นขณะที่เขาชี้หน้าเจี้ยนเฉินด้วยนิ้วที่สั่นระริก หากไม่ใช่เพราะที่นี่คือเมืองทหารรับจ้าง เขาคงบีบคอเจี้ยนเฉินไปนานแล้วสีหน้าของผู้อาวุโสสามเริ่มจางลงเมื่อดวงตาของเขามีแสงสว่างคลุมเครือ จากนั้นในขณะที่เขากำลังคิดอยู่ ทันใดนั้นเขาก็ถ่มเลือดออกมาและเริ่มเขียนเลือดในอากาศ ก่อเป็นรูปทรงที่ซับซ้อนหลังจากนั้นไม่นานด้วยเสียงตะโกนดังระเบิดผู้อาวุโสสามกดลงไปที่แกนกลางของอาคม “สมบัติผนึกภูผา จงกลับมา ! “ทันทีที่เขาพูด เจี้ยนเฉินก็เริ่มตกใจเมื่อเขารู้สึกว่าสมบัติผนึกภูผาในแหวนมิติของเขาเริ่มสั่นและเคลื่อนไหวราวกับพยายามแยกตัวเองออกจากแหวนมิติหัวใจของเจี้ยนเฉินเต้นระทึก เขาไม่คิดว่าจะมีทักษะการเรียกเช่นนั้น โชคดีที่พลังดึงดูดไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น มิฉะนั้นเจี้ยนเฉินก็กังวลว่าแหวนมิติจะไม่สามารถยึดมันไว้ได้เจี้ยนเฉินยึดแหวนมิติไว้อย่า
