ังจากอาศัยอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาเป็นเวลานานเขาไม่ได้กินอะไรเลยมันเป็นช่วงบ่ายและผ่านเวลาการรับประทานอาหารปกติไปแล้ว ดังนั้นโรงเตี๊ยมจึงค่อนข้างว่างเปล่าโดยมีเจี้ยนเฉินในฐานะลูกค้าคนเดียวในขณะนั้นชายอีกสามคนเดินเข้ามาและนั่งลงที่โต๊ะ “เสี่ยวเอ้อ ไปเอาสุราและเนื้อสัตว์มา ! “เจี้ยนเฉินมองไปที่ชายสามคน,และหันกลับมาที่โต๊ะของตัวเองและตัดสินใจว่าจะกินอะไร“เฮยซี รอจนกว่าเราทำภารกิจเสร็จสิ้นจากนั้นกลุ่มทหารรับจ้างของเราจะกลายเป็นระดับ B !” ชายอีกคนหนึ่งพูดกับชายผิวคล้ำที่เรียกเสี่ยวเอ้อชายผิวคล้ำพยักหน้า “ใช่แล้ว พวกเราเป็นเพียงระดับ C เมื่อสามปีก่อน แต่สามปีต่อมาเราได้ทำภารกิจหลายอย่างสำเร็จถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เพียงแค่รอให้ภารกิจนี้สำเร็จ และเราจะกลายเป็นระดับ B อย่างแท้จริง”ชายสามคนเป็นทหารรับจ้างที่มีประสบการณ์ ในขณะที่พวกเขากำลังกิน พวกเขาจะพูดคุยเกี่ยวกับกิจการของทหารรับจ้างกลุ่มอื่นเป็นครั้งคราวและพวกเขายังหันมามองเจี้ยนเฉินอยู่บ่อย ๆหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เจี้ยนเฉินก็กินเสร็จ หลังจากท้องอิ่ม เขาจึงกวักมือเรียกเสี่ยวเอ้อ “พี่ชาย มีห้องพักสำหรับ 1 คืนหรือไม่ ? ข้าอยากจะจองสักห้อง” เจี้ยนเฉินพูดขณะที่เขาวางเหรียญม่วงไว้บนโต๊ะ“ได้เลยขอรับ เราจะเตรียมห้องให้ท่านทันที โปรดรอสักครู่ ! ” พนักงานหยิบเหรียญม่วงพร้อมรอยยิ้มและออกไปทันทีเพื่อเตรียมการเจี้ยนเฉินมองไปที่ชายอีกสามคน เขายิ้มอย
