เขาเป็นเซียนผู้คุมกฎ สำหรับคนเช่นนี้ เจี้ยนเฉินเป็นเพียงแมลงปอตัวเล็ก ๆผู้อาวุโสฮุ่ยหัวเราะเมื่อได้ยินเจี้ยนเฉินเรียกเขาว่าผู้อาวุโส “เจ้าหนู เจ้าคือเจี้ยนเฉินใช่ไหม? เจ้าควรเรียกข้าว่าผู้อาวุโสสิบสาม สำหรับผู้อาวุโสอีกคนเรียกเขาว่าผู้อาวุโสแปด ไม่จำเป็นต้องเรียกเราว่าศิษย์พี่”“ขอรับ ผู้อาวุโส” เจี้ยนเฉินรีบยกมือขึ้นคำนับอีกครั้ง ในเวลาเดียวกันเขาก็ตกใจเมื่อได้ยินว่ามีผู้อาวุโสอย่างน้อยสิบแปดคนในเมืองทหารรับจ้างหลังจากตามผู้อาวุโสทั้งสองผ่านโลกที่เต็มไปด้วยดอกไม้ เจี้ยนเฉินก็มาถึงประตูมิติขนาดใหญ่อีกแห่งหนึ่งลงมาตามถนนในระยะทางหลายกิโลเมตรในขณะนั้นเจี้ยนเฉินพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าที่สามารถเห็นแท่นบูชาขนาดใหญ่พร้อมป้ายจารึกนับพัน รอบ ๆ แท่นมีคน 8 คนที่จ้องมองป้ายในจำนวนคน 8 คน มีชายวัยกลางคน 1 คน,มีหญิงวัย 40 ปี 1 คน มีผู้อาวุโสที่ดูเหมือนจะหญิงชราอายุ 70-80ปี และคนที่เหลือก็ค่อนข้างสูงอายุราวกับว่าคนแปดคนกลับไปสู่สภาพดั้งเดิมที่ถูกกักขังไว้ แต่ละคนดูค่อนข้างธรรมดาและไม่มีลักษณะเฉพาะที่เป็นเอกลักษณ์แต่อย่างใด“แปดคนนี้เป็นผู้อาวุโสของเมืองทหารรับจ้าง แต่ละคนมีอำนาจเด็ดขาด” ผู้อาวุโสแปดพูดเจี้ยนเฉินมีสีหน้าจริงจังขณะที่มองดูและจดจำใบหน้าของพวกเขาทีละคน“เส้นทางสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะเปิดในอีกไม่กี่ชั่วยาม ตอนนี้เจ้าต้องรอ นอกเหนือจากพวกเรายังมีผู้ชายอีกสองสามคนจากเมืองทหารรับ
