่นหมากล้อมอยู่ที่นั่นเจี้ยนเฉินรู้จักผู้อาวุโสทั้งสองคน หนึ่งในนั้นคือผู้อาวุโสที่มอบป้ายให้ทุกคนในตอนแรกและเป็นผู้ตัดสินรอบชิงชนะเลิศ สมาชิกอีกคนคือผู้อาวุโสที่ทำความสะอาดคลังอาวุธเมื่อมองไปรอบ ๆ เจี้ยนเฉินก็รู้ว่าเขากำลังยืนอยู่ในสวนดอกไม้ซึ่งมีผีเสื้อนับไม่ถ้วนบินวนไปมา สถานที่นี้ดูเหมือนราวกับว่าเป็นสวรรค์ที่หายากบนโลก นอกเหนือจากผู้อาวุโสทั้งสองคน ไม่มีคนอื่นอยู่รอบ ๆเจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าควรทำอะไรดังนั้นเขาจึงเดินช้า ๆ ไปหาผู้อาวุโส ในที่สุดเขาก็มาถึงใกล้กับผู้อาวุโสที่เล่นหมากล้อม เจี้ยนเฉินอดทนรอให้พวกเขาเล่นจนจบโดยไม่พูดอะไรสักคำผู้อาวุโสทั้งสองมีสีหน้าเงียบสงบขณะที่พวกเขาจดจ่ออยู่กับหมากล้อมอย่างเต็มที่ พวกเขาไม่สนใจเจี้ยนเฉินที่ยืนอยู่หลังจากรอเกือบ 1 ชั่วยาม สุดท้ายผู้อาวุโสทั้งสองก็เล่นจบตา“เสมออีกครั้งรึ ? ผู้อาวุโสฮุ่ย ดูเหมือนว่าหลังจากการเล่นหมากล้อมแล้ว การตัดสินใจก็ยังทำได้ไม่ง่ายนัก” ผู้อาวุโสที่อยู่ในคลังอาวุธหัวเราะขณะที่เขาเริ่มวางหมากกลับคืนในกล่องคนที่ถูกเรียกว่าผู้อาวุโสฮุ่ยมีรอยยิ้มที่ขมขื่นบนใบหน้า “ถูกต้อง ในขณะที่เราไม่มีอะไรต้องตัดสินใจมากนักเมื่อพูดถึงการชนะหรือแพ้ มันก็ยังคงเป็นหัวข้อที่น่าหนักใจ”ผู้อาวุโสทั้งสองเก็บของและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ผู้อาวุโสที่เคยอยู่ในคลังอาวุธเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า “ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องไป”ผู้อาวุโสฮุ่ยพยักหน้า “ไปกันเถ
