ืองทหารรับจ้าง แต่ละคนมีอำนาจเด็ดขาด” ผู้อาวุโสแปดพูดเจี้ยนเฉินมีสีหน้าจริงจังขณะที่มองดูและจดจำใบหน้าของพวกเขาทีละคน“เส้นทางสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะเปิดในอีกไม่กี่ชั่วยาม ตอนนี้เจ้าต้องรอ นอกเหนือจากพวกเรายังมีผู้ชายอีกสองสามคนจากเมืองทหารรับจ้างที่ยังมาไม่ถึง” ผู้อาวุโสสิบสามพูดขณะที่เขากับผู้อาวุโสแปดทั้งสองเดินไปที่แท่นซึ่งมีป้ายจารึกอยู่เจี้ยนเฉินก็เดินตามมาด้วยสายตาที่ประหลาดใจขณะที่จ้องมองป้ายจารึกด้วยความอยากรู้อยากเห็นในขณะนี้สามารถได้ยินเสียงจากระยะไกลในขณะที่หญิงสาวสวมเสื้อสีฟ้าบินมาพร้อมกับพิณอย่างรวดเร็วไปยังเจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างสูงและผมของนางก็เปล่งประกายบนเสื้อคลุมผ้าฝ้ายของนาง ดวงตาที่แจ่มใสส่องประกายราวกับว่ามันสามารถขโมยวิญญาณได้ นิ้วของนางดีดสายพิณอย่างอ่อนโยน ในแต่ละขั้นตอนเอวที่เพรียวบางของนางแกว่งไปด้านข้างเบา ๆ แม้ว่าจะยังไม่สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาของนางได้อย่างชัดเจน แต่แสงที่เปล่งออกมา สามารถบ่งบอกได้ว่านางเป็นคนที่งดงามที่ไม่มีใครเทียบได้ ซึ่งสามารถสะกดดวงตาของคนทั้งอาณาจักรได้ผู้หญิงคนนั้นเดินไปหาผู้อาวุโสจากเมืองทหารรับจ้าง “ข้าขอคารวะทุกคน” เสียงของผู้หญิงคนนั้นมีเสน่ห์และน่าหลงใหลอย่างมากราวกับว่ามันเป็นเพลงจากสวรรค์ชั้นเก้าแทนที่จะมาจากโลกสามัญเจี้ยนเฉินมึนงงเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้น เขาไม่เคยได้ยินเสียงที่ไพเราะเช่นนี้มาก่อน
