งหน้าประตูทันที เขามองประตูด้วยท่าทีแปลก ๆ “ศาลาหลังนี้มีมานานหลายปี มันถูกสร้างขึ้นเมื่อผู้ก่อตั้งเมืองทหารรับจ้าง โม่เทียนหยุนตัดสินใจสร้างด้วยตัวเอง สำหรับเมืองรับจ้างของเรา สถานที่นี้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ด้อยไปกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์”เจี้ยนเฉินรู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ของสถานที่นี้ทันทีเมื่อเขามองดูตัวเรือนอีกครั้ง ศาลาหลังนี้ตรงหน้าเขา โมเทียนหยุนเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง มันจึงมีความหมายพิเศษ“ไฮ้ เวลาช่างไร้ความปรานี” ผู้อาวุโสถอนหายใจด้วยความโศกเศร้าก่อนที่จะเงียบ เขาหันไปหาเจี้ยนเฉินและพูดว่า “นี่คือที่เก็บคู่มือลับทั้งหมด ข้าทำได้แค่นำทางเจ้ามาที่นี่ ส่วนที่เหลือเจ้าต้องพึ่งตัวเอง”” ข้าขอบคุณผู้อาวุโสมาก ! ” เจี้ยนเฉินป้องมือคำนับ“แคร่ก ! ” ทันใดนั้นประตูทางเข้าศาลาก็เปิดออกด้วยตัวเองเผยให้เห็นแสงมืดสลัวข้างใน มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านใน“เจี้ยนเฉิน รีบเลือกรางวัลของเจ้า อย่าลืมถอดรองเท้าด้วย มันเป็นสิ่งต้องห้าม เพราะสิ่งสกปรกไม่สามารถเข้าไปในคลังอาวุธได้เมื่อได้ยินคำเตือน เจี้ยนเฉินก็นิ่งไปชั่วครู่ เขาไม่คิดว่าเขาจะต้องถอดรองเท้าเพื่อเข้าไปในคลังอาวุธ เขาคิดว่ามันเป็นคำขอที่แปลกประหลาด แต่เขาก็ไม่ลังเลและวางรองเท้าของเขาบนพื้นด้านนอกก่อนเข้าสู่ศาลาเล็ก ๆภายในคลังอาวุธนั้นสว่างเป็นพิเศษ ไม่มีรอยฝุ่นปรากฏบนชั้นหนังสือ หนังสือเก่าแก่ตามอายุและวัสดุเรียบง่ายวางซ้อนกันในแต่ละชั
