ผมมวยสูงยืนยิ้มอยู่ห่างจากเขาเพียง 5 เมตร ดูเหมือนว่าเขารอเจี้ยนเฉินมาซักพักแล้วผู้อาวุโสในชุดผ้าไหมอย่างดีจ้องเจี้ยนเฉินด้วยรอยยิ้ม ” เจี้ยนเฉิน ขอแสดงความยินดีที่ได้เป็นราชาแห่งทหารรับจ้าง ข้าจะพาเจ้าไปรับรางวัล ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์และวิธีบ่มเพาะ ตามข้ามา“ผู้อาวุโสโปรดนำทางข้าด้วย ” เจี้ยนเฉินยกมือคารวะและเดินตามผู้อาวุโสไปยังคลังอาวุธระหว่างทางผู้อาวุโสพูดอย่างสงบ “เจี้ยนเฉิน รางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการเป็นราชาแห่งทหารรับจ้างคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่เพียงแต่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเมืองทหารรับจ้างของเราเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทวีปเทียนหยวนด้วย มันคือสถานที่ที่เซียนสวรรค์ใฝ่ฝันและเป็นสถานที่ของเซียนผู้คุมกฎ เจ้าต้องรักษาโอกาสนี้ไว้เพราะมีเพียงเซียนผู้คุมกฎเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป ทุก ๆ 50 ปีเท่านั้นที่คนที่อยู่ในระดับที่ต่ำกว่าเซียนผู้คุมกฎจะได้เข้าไป แต่พวกเขาจะต้องเป็นราชาแห่งทหารรับจ้าง”
แม้แต่สาวชุดเหลืองหวงหลวนก็ยังจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความงุนงง นางมีสีหน้าที่ซับซ้อน นางอดไม่ได้ที่จะคิดย้อนกลับไปในครั้งแรกที่นางได้พบกับเจี้ยนเฉิน,การเจอกันอันแสนอึดอัดใจที่แม่น้ำ จากนั้นนางก็คิดถึงตอนที่เห็นเขาระหว่างการแข่งขันเอาชีวิตรอด
“เจ้าเป็นชายคนเดียวกันกับคนก่อนหรือเปล่า ? ” หวงหลวนใจลอยในขณะที่มองเจี้ยนเฉินและพึมพำกับตัว
