จี้ยนเฉินและซาร์เอี้ยทั้งคู่เดินผ่านประตูมิติพร้อมด้วยแสงที่เจิดจ้าขณะที่พวกเขาจากไป ขณะที่กำลังออกจากสังเวียน เขาเห็นผู้อาวุโสที่ไว้ผมมวยสูงยืนยิ้มอยู่ห่างจากเขาเพียง 5 เมตร ดูเหมือนว่าเขารอเจี้ยนเฉินมาซักพักแล้วผู้อาวุโสในชุดผ้าไหมอย่างดีจ้องเจี้ยนเฉินด้วยรอยยิ้ม ” เจี้ยนเฉิน ขอแสดงความยินดีที่ได้เป็นราชาแห่งทหารรับจ้าง ข้าจะพาเจ้าไปรับรางวัล ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์และวิธีบ่มเพาะ ตามข้ามา“ผู้อาวุโสโปรดนำทางข้าด้วย ” เจี้ยนเฉินยกมือคารวะและเดินตามผู้อาวุโสไปยังคลังอาวุธระหว่างทางผู้อาวุโสพูดอย่างสงบ “เจี้ยนเฉิน รางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการเป็นราชาแห่งทหารรับจ้างคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ไม่ใช่ทักษะการต่อสู้ระดับสวรรค์ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่เพียงแต่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเมืองทหารรับจ้างของเราเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทวีปเทียนหยวนด้วย มันคือสถานที่ที่เซียนสวรรค์ใฝ่ฝันและเป็นสถานที่ของเซียนผู้คุมกฎ เจ้าต้องรักษาโอกาสนี้ไว้เพราะมีเพียงเซียนผู้คุมกฎเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป ทุก ๆ 50 ปีเท่านั้นที่คนที่อยู่ในระดับที่ต่ำกว่าเซียนผู้คุมกฎจะได้เข้าไป แต่พวกเขาจะต้องเป็นราชาแห่งทหารรับจ้าง”
บนสังเวียน ซาร์เอี้ยยึดติดอยู่กับพื้นดินอย่างเหนียวแน่นในขณะที่เขาจับยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎของเขาด้วยกำลังทั้งหมดและตะโกนว่า “เจี้ยนเฉิน ! เจ้าไม่สามารถทำร้ายข้าได้ในขณะที่ข้าใส่ชุดเกราะธาตุแสง อย่าเปลือง
