วของมันก็แทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แม้ว่าซาร์เอี้ยจะถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง แต่เขาก็ไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่กระทบเขากระบี่วายุโปรยยังคงถล่มเล่นงานซาร์เอี้ยด้วยความแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ การโจมตีแต่ละครั้งทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนทำให้เขาไม่มั่นคง ในที่สุดซาร์เอี้ยก็แทงยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฏของเขาลงบนพื้นเพื่อยึดตำแหน่งในขณะที่ปล่อยให้การโจมตีที่มองไม่เห็นดำเนินต่อไปโดยไม่ขัดขวางชุดเกราะประกายแสงของเขานั้นแข็งแกร่งทนทานมากว่าเมื่อเปรียบกับม่านพลังของชิเซียงกราน ไม่ว่าเขาจะถูกโจมตีกี่ครั้ง มันก็ไม่ได้สร้างความเสียหายให้เขาเลย“นี่มันบ้าอะไรกัน..” ซาร์เอี้ยจ้องเขม็งไปที่เจี้ยนเฉินซึ่งไม่ไหวติง เขาไม่รู้ว่าเขาพูดคำเหล่านี้มากี่ครั้งแล้ว แต่ก็ไม่มีใครบอกเขาในสิ่งที่เขาอยากรู้ได้ว่าเจี้ยนเฉินกำลังทำอะไรอยู่นอกสังเวียน ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกใจขณะที่พวกเขามองดูสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าพวกเขา สิ่งที่พวกเขาเห็นได้ก็คือเจี้ยนเฉินที่นิ่งเงียบซึ่งดูเหมือนรูปปั้นหินและซาร์เอี้ยซึ่งอยู่ห่างออกไป 20 เมตรโดยที่ยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎของเขาแทงลึกลงไปในพื้นดิน มือของเขากำยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎไว้แน่นในขณะที่ประกายไฟกระพริบบนชุดเกราะของเขาฉากที่แปลกประหลาดนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจว่าเกิดอะไรขึ้นและสถานการณ์กำลังเป็นอย่างไร
วินาทีต่อมาคู่ต่อสู้สองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก พวกเขารอให้การแข่งขันเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
1 ชั
