ห์ที่เป็นผู้ใหญ่ของนาง
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างอาย ๆ ขณะที่เขาพูดว่า” พี่เทียนมู่หลิงชอบพูดล้อเล่นกับข้า ท่านให้ของมีค่ากับข้า ในอนาคตเมื่อข้ามีโอกาส ข้าจะทดแทนพระคุณสิบหรือแม้แต่ร้อยเท่ากลับไปอย่างแน่นอน”
หลังจากนั้นเทียนมู่หลิงได้ตามฉินจี๋ไป ทุกอย่างในถ้ำนั้นไม่สามารถกู้คืนได้อีกต่อไป เนื่องจากมันทรุดตัวลง กลุ่มคนจำนวนมากเริ่มที่จะออกจากถ้ำไปกลุ่มละสองสามคน แต่บางคนยังคงอยู่ข้างหลัง
เจี้ยนเฉินและกลุ่มของเขาไม่มีแผนการที่จะอยู่ข้างหลังเช่นกัน หลังจากเรียกทุกคน พวกเขาทั้งหมดก็ออกจากถ้ำ แต่ไม่เหมือนครั้งที่แล้ว กลุ่มของพวกเขามีคนใหม่เพิ่มมา 2 คน ตู่กูเฟิงและหมิงตง
พวกเขาสนทนากันบนถนนขณะที่เดินผ่านป่า เจี้ยนเฉินแนะนำหมิงตงกับศิษย์พี่อันและหยุนเจิ้ง มันเหลือแค่เพียงหญิงสาวที่สวมชุดเหลืองที่เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีเพราะเขาไม่คุ้นเคยกับนางเลย ก่อนหน้านี้เป็นเพราะชิเซียงกรานบังคับให้พวกเขาเดินทางด้วยกัน แต่แม้หลังจากเดินทางด้วยกันมาร่วมเดือน เจี้ยนเฉินก็ยังไม่รู้ชื่อของหญิงสาว เขาต้องการที่จะรู้ แต่เนื่องจากอารมณ์ของนางและเนื่องจากอุบัติเหตุที่เขาได้เห็นร่างเปลือยของนาง เจี้ยนเฉินกลัวว่านางจะไม่ไว้หน้าเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ปรารถนาที่จะเป็นคนที่โดนหนามแทง
“อา เจี้ยนเฉิน ผู้หญิงคนนั้นคือใคร คนที่มีธนูคันยาวอยู่ข้างหลังเรา ? นางสวยจริง ๆ ข้า หมิงตงไม่เคยเห็นผู้หญิงที่งดงามเช่นนี้มาก่อน ข้าคิ
