บใหม่กับเขา
ข้ารู้ เจี้ยนเฉินกล่าว
“นอกจากนี้ ข้าอยากจะขอขอบคุณเจ้าสำหรับการฆ่าชิเซียงกราน ตอนนี้เขาตายไปแล้ว เราไม่จำเป็นต้องเดินทางร่วมกันอีกต่อไป ดังนั้นข้าควรมุ่งหน้าไปตามทางของตัวข้าเอง” เสียงของหญิงสาวนุ่มนวลเป็นพิเศษและในสายตาของนางมีความลังเล แม้ว่านางจะเพิ่งรู้จักเจี้ยนเฉินเพียงเดือนเดียว แต่นางก็รู้สึกสนุก ตอนนี้เมื่อนางเตรียมที่จะออกจากกลุ่มของเจี้ยนเฉิน ความรู้สึกที่ซับซ้อนก็เกิดขึ้นภายในใจของนาง
เจี้ยนเฉินดูเหมือนจะมองไกลออกไปไกล ๆ โดยไม่พูดอะไรซักคำ เพราะลมจากบริเวณนั้นพัดเข้ามาในร่างกายของเขาทำให้เสื้อผ้าของเขาเป็นริ้วและผมสีดำยาวของเขาสยายปลิวไสวในสายลม ภาพนี้ทำให้เขาดูเหมือนเป็นวีรบุรุษในตำนาน
หญิงสาวมองใบหน้าที่หล่อเหลาของเจี้ยนเฉิน ขณะที่นางเริ่มดิ้นรนซักครู่ก่อนที่จะพูดออกมาดัง ๆ ด้วยความกล้าหาญ “เจ้าต้องการที่จะรู้จักชื่อของข้าหรือไม่?”
“เจ้าไม่เคยบอกข้า ข้าจะรู้ได้อย่างไร ? ” เจี้ยนเฉินพูดอย่างใจเย็น
“เจ้าถามไม่ได้หรือ?” หญิงสาวเริ่มโกรธเล็กน้อยเมื่อมองจ้องเจี้ยนเฉินด้วยใบหน้าที่งดงามของนาง
“ด้วยอารมณ์ของเจ้า ข้ากลัวได้ผลลัพธ์ที่ไม่ดี” เจี้ยนเฉินพูดอย่างช่วยไม่ได้ กับอารมณ์ของนาง เขาได้ลิ้มรสจนเพียงพอ
ในที่สุดนางก็พ่ายแพ้ ด้วยการมองอย่างเจ็บปวด นางพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ ๆ ว่า ” ข้าชื่อหวงหลวน จำชื่อข้าไว้ ลาก่อน” จากนั้นนางก็หมุนตัวแล้วเดินไปจากเจี้ยนเฉิน เมื่อลมพ
