ามาในถ้ำ หลายคนตามมาข้างหลังเขา เข้ามารวมถึงศิษย์พี่อันข้างหลังเขาเป็นฝูงชนกลุ่มใหญ่ที่เริ่มจับจองสถานที่แห่งนี้
เจ้าเป็นใคร ! ” ฉินจี๋ร้องถามไปที่หมิงตงด้วยท่าทางดุร้ายไม่เป็นมิตร
หมิงตงไม่ได้ดูแม้แต่ฉินจี๋ ในขณะที่เขาค้นหาห้าคนในถ้ำก่อนที่จะค้นพบตู่กูเฟิงและเจี้ยนเฉินในที่สุด ด้วยการโบกมือที่เป็นมิตร เขาพูดออกมา” เฮ้ เจี้ยนเฉิน ตู่กูเฟิง อย่าลืมว่าพวกเจ้าทั้งสองคนอยู่ที่นี่ มาตลอด ! ดูเหมือนว่าข้าได้พบสถานที่ที่เหมาะสมแล้ว ! ” เขาพูดในขณะที่เขาเดินขึ้นไปเจี้ยนเฉินและกอดเข้ากับไหล่ของเจี้ยนเฉินเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพ
เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินและหมิงตงสนิทกันอย่างไร ใบหน้าของเทียนมู่หลิงและฉินจี๋ก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง อย่างไรก็ตามเรื่องนี้พวกเขายังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่หมิงตง นั่นเป็นเพราะทุกคนได้รับอนุญาตให้เข้าไปในถ้ำด้วยความวุ่นวายที่หมิงตงก่อขึ้น
เจี้ยนเฉินฝืนยิ้มบนใบหน้าขณะที่มองคนที่อยู่เบื้องหลังหมิงตง เมื่อเขากระซิบว่า” ทำไมเจ้าพาคนมาที่นี่มากมาย ? “
เมื่อได้ยินอย่างนี้หมิงตงก็พลันมีสีหน้าเขินอายบนใบหน้าเขา ในขณะที่เขาหัวเราะอย่างงุ่มง่าม “เจี้ยนเฉิน ยามที่อยู่ด้านนอกทางเข้าถ้ำเป็นคนของกลุ่มนี้หรือ ? ถ้าข้ารู้มาก่อนหน้านี้ ข้าก็คงจะไม่ลำบากนัก” ขณะที่เขาพูด หมิงตงก็เดินไปที่โต๊ะหินและวางขาพาดไว้ ในวินาทีต่อมามีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้น ในขณะที่โต๊ะหินที่หมิงตงเหยียบเลื่อนล
