อย่างช้า ๆ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าจะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าพวกสารเลวที่ด่าทอพวกเขาไป
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลกับเรื่องแบบนี้ สิ่งสำคัญอันดับแรกของเราคือแผ่นกระดาษทักษะเหล่านั้น” เจี้ยนเฉินพูดกับตู่กูเฟิงก่อนที่จะวิ่งผ่านฝูงชนและมุ่งเข้าสู่ภายในถ้ำอย่างรวดเร็ว
ตู่กูเฟิงแค่นเสียงใส่ทุกคนแล้วติดตามเจี้ยนเฉินเข้าไปในทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก
ฝั่งขวาด้านหน้าของถ้ำมีคนหลายคนยืนอยู่ซึ่งรวมถึงศิษย์พี่อันและหยุนเจิ้ง โดยรวมมีชาย 8 คนคอยดูแลสถานที่ที่คอยผลักคนหลายร้อยคน อีกสี่คนมาจากกลุ่มของฉินจี๋ ในขณะที่สองคนสุดท้ายมาจากเทียนมู่หลิง
“เจี้ยนเฉิน ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว ! รีบเข้ามา ไม่งั้นสมบัติทั้งหมดจะถูกนำไปโดยพวกเขา ! ” ศิษย์พี่อันร้องอย่างร้อนใจ
“ศิษย์พี่อัน ใครที่บอกให้เจ้า 2 คนปกป้องสถานที่นี้?” เจี้ยนเฉินพูดอย่างสับสนต่อหยุนเจิ้งและศิษย์พี่อัน
” มันเป็นเพราะผู้หญิงคนที่ชื่อเทียนมู่หลิง ต้องขอบคุณการเกลี้ยกล่อมของนาง นางนำหยุนเจิ้งและข้ามาที่นี่เพื่อเฝ้าระวังปล่อยให้พวกเขาทั้งสามอยู่ข้างใน” สีหน้าของศิษย์พี่อันบูดเบี้ยวแสดงให้เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วยความสมัครใจของเขา
เจี้ยนเฉินตบไหล่ของศิษย์พี่อันด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด “เจ้าสองคนระวังที่นี่ มั่นใจได้ ตราบใดที่ได้รับผลประโยชน์ ข้า เจี้ยนเฉินจะไม่ลืมเจ้า 2 คน”
“ไม่เป็นไร เจี้ยนเฉิน เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดคำนั้นกับข้า รีบไป ไม่งั้นสมบัต
