องราวจากหยุนเจิ้ง ฉินเซียวซึ่งอยู่ใกล้ ๆ จ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยสีหน้าประหลาดใจก่อนที่จะสงสัยในคำเล่า “เจี้ยนเฉิน สิ่งที่เขาพูดจริงหรือไม่ ? เจ้าจัดการเซียนปฐพี 2 คนได้ด้วยตัวเองรึ ? ” ฉินเซียวพูดด้วยน้ำเสียงที่คาดหวังฉิวเจว๋ที่นั่งใกล้ ๆ หูกระดิกเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้เปิดตาเจี้ยนเฉินพยักหน้าแต่ไม่ตอบสนองฉินเซียวมองด้วยความประหลาดใจเมื่อเขาพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “เจี้ยนเฉิน เจ้าก้าวหน้าอย่างน่าทึ่งในระยะเวลาอันสั้นได้อย่างไร ? ตอนแรกที่เราต่อสู้กันครั้งแรก ข้ารู้ว่าเจ้าน่าทึ่ง แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะสามารถฆ่าเซียนปฐพีถึง 2 คนได้อย่างง่ายดาย ! ““นั่นเป็นเพราะในช่วงเวลาที่ข้าออกจากตระกูลเทียนฉิน ข้าพยายามจนได้เป็นเซียนปฐพี” เจี้ยนเฉินตอบเมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของฉินเจว๋ก็เบิกกว้างในขณะที่เขามองเจี้ยนเฉินด้วยความตกใจ ตอนนี้เขาตัวแข็งทื่อเหมือนรูปปั้น“มันเป็นเช่นนี้เอง..” ฉินเซียวพูดด้วยความเข้าใจ………เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดเวลาของการแข่งขันก็เหลือเพียงครึ่งเดือน ในเวลานั้นเจี้ยนเฉินแทบจะไม่ได้ออกไปผจญภัยและใช้เวลาส่วนใหญ่ในถ้ำและปกป้องฉินเซียวอย่างเงียบ ๆ หญิงสาวชุดเหลืองใช้ธนูสุริยันจันทราเพื่อสร้างถ้ำใหม่ให้ตัวเองฝึกฝนอย่างเป็นส่วนตัว ศิษย์พี่อันและหยุนเจิ้งออกไปข้างนอกทุกวันและกลับมาที่ถ้ำพร้อมกับร่างกายที่ฟกช้ำเป็นส่วนใหญ่ สองสามครั้งที่พวกเขาถูกเซียนปฐพีที่แข็งแกร่งกว่าตามไล่
