งจากเขาแผ่รังสีชั่วร้ายออกมาเจี้ยนเฉินหยุดการเคลื่อนไหวในขณะที่เขาหันหน้าไปมองพี่สาม “ใครบอกให้เจ้าไป ? ” เขาดึงกระบี่ลง ปราณกระบี่พุ่งไปที่ชายผู้นั้นน้องสามได้รับบาดเจ็บหนักหน่วงซึ่งได้ใช้กำลังส่วนใหญ่ของเขาไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหลบการโจมตีครั้งนี้ได้และถูกแทงด้วยปราณกระบี่น้องสามที่โชกเลือดล้มลงบนพื้นอย่างช้า ๆ เลือดไหลออกมาจากรูขนาดนิ้วหัวแม่มือในลำคอของเขาเรื่อย ๆเทียนโจวส่ายหน้าแต่เขาก็ยังคงเดินต่อไปโดยไม่หยุด เขาหายตัวผ่านสันเขาไปอย่างรวดเร็วเจี้ยนเฉินเดินไปที่ฉินเซียวและตรวจสอบบาดแผลของเขาและหยิบโอสถพลังเซียนธาตุแสงมาให้เขากิน“ไม่ เจี้ยนเฉิน 1 เม็ดก็พอแล้ว อีกเม็ดให้ฉินเจว๋เถอะ” ฉินเซียวไม่ยอมรับยาอีกเม็ดเจี้ยนเฉินพยักหน้าและใส่โอสถเม็ดหนึ่งเข้าไปในปากของฉินเซียวก่อนที่จะหันไปหาฉินเจว๋และยื่นโอสถให้แก่เขาเช่นกันด้วยความลังเลเล็กน้อย ฉินเจว๋หยิบโอสถใส่ในปากของเขาก่อนที่จะหลับตาเพื่อรักษา เขาเป็นคนเงียบ เขาจึงไม่มีอะไรจะพูดเจี้ยนเฉินเดินไปหาหญิงสาวชุดเหลืองแล้วพูดว่า “ได้โปรดดูแลสองคนนี้ซักครู่ ข้าจะไปเก็บของบางอย่างแถวนี้”หญิงสาวมองเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางไม่พอใจ ก่อนที่จะหันศีรษะไปด้านข้างด้วยความโกรธโดยไม่พูดอะไรอีกเจี้ยนเฉินไม่ได้รอช้าและมองไปรอบ ๆ ตัวเอง เมื่อก้าวเท้า เขาก็พุ่งเหมือนลูกธนูไปในทิศทางที่กำหนดทันทีก่อนที่จะหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินได
