บังเอิญหรือโดยเจตนาเจี้ยนเฉินเตะเขาตรงบาดแผลที่ถูกแทงก่อนหน้านี้เทียนโจวส่งเสียงครวญครางในขณะที่เขาลอยขึ้นไป 5-6 เมตรก่อนที่จะกระแทกลงมาที่พื้น เขาพ่นเลือดออกมาเต็มปาก ใบหน้าของเขาก็ขาวซีดราวกับกระดาษ หน้าอกของเขาก็เริ่มมีเลือดไหลทะลักอีกครั้งเจี้ยนเฉินดึงกระบี่วายุโปรยออกมาก่อนที่จะแทงที่คอของเทียนโจวด้วยปราณกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัว. ในขณะที่เขากำลังจะปลิดชีพเทียนโจว เสียงเบา ๆ ก็ดังมาจากข้างหลัง“เจี้ยนเฉิน ได้โปรดอย่าฆ่าเขา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นลุงของข้า” ฉินเซียวตื่นขึ้นมาระหว่างการต่อสู้และพยายามที่จะเข้าไปหาเจี้ยนเฉิน เสียงของเขาเป็นเสียงกระซิบที่แทบจะไม่ได้ยินกระบี่วายุโปรยของเจี้ยนเฉินหยุดชะงักอยู่ที่ใบหน้าของเทียนโจวอย่างกะทันหัน ปราณกระบี่ที่เยือกเย็นนั้นใกล้พอที่จะสัมผัสร่างกายของเทียนโจว ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งความกลัว หลังจากผ่านการต่อสู้แบบเอาชีวิตมาแขวนอยู่บนเส้นด้ายมาหลายปี เทียนโจวได้ประสบกับเหตุการณ์ร้ายแรงหลายครั้ง ความตายไม่มีผลกับเขาอีกต่อไปเจี้ยนเฉินกัดริมฝีปากและจ้องมองเทียนโจวเหมือนหมาป่าที่หิวโหย เขาคำรามว่า” เพื่อเห็นแก่ฉินเซียว ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าวันนี้” เจี้ยนเฉินดึงกระบี่ของเขากลับมาก่อนที่จะมองแหวนมิติบนนิ้วของเทียนโจว เจี้ยนเฉินคว้าแหวนมิติอย่างผู้ชนะและเดินกลับไปหาฉินเซียวเทียนโจวคลานขึ้นมาจากพื้นพร้อมกับมองเจี้ยนเฉินอย่างโกรธแค้น เขาพยายามลุกขึ้นยืน เขาจับแ
