ด้โปรดดูแลสองคนนี้ซักครู่ ข้าจะไปเก็บของบางอย่างแถวนี้”หญิงสาวมองเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางไม่พอใจ ก่อนที่จะหันศีรษะไปด้านข้างด้วยความโกรธโดยไม่พูดอะไรอีกเจี้ยนเฉินไม่ได้รอช้าและมองไปรอบ ๆ ตัวเอง เมื่อก้าวเท้า เขาก็พุ่งเหมือนลูกธนูไปในทิศทางที่กำหนดทันทีก่อนที่จะหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินได้หายตัวไป หญิงสาวก็หน้าตาบูดบึ้งอย่างฉุนเฉียวเจี้ยนเฉินกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับกิ่งไม้ขนาดใหญ่ เจี้ยนเฉินวางเชือกและผ้าลงบนพื้น เขาเริ่มทำอะไรบางอย่างในช่วงเวลาเพียงพริบตา เปลหามสำหรับฉินเซียวก็ถูกสร้างขึ้น เจี้ยนเฉินวางฉินเซียวลงบนเปลหามอย่างระมัดระวัง เขารู้ดีว่าเอวของฉินเซียวถูกตัดจนเกือบขาดสองท่อน ทำให้เขาไม่สามารถเดินได้ แม้แต่การยืนก็แทบเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องใช้เปลหาม“เจี้ยนเฉิน ข้าขอโทษด้วยที่เป็นตัวถ่วงเช่นนี้” ฉินเซียวพูดอย่างเสียใจเจี้ยนเฉินกระพริบตา “ฉินเซียว หากข้าเป็นน้องชายเจ้าก็อย่าพูดเช่นนี้อีก”ฉินเซียวจับมือของเจี้ยนเฉินโดยไม่พูดอะไรเลย หัวใจของเขารู้สึกซาบซึ้งเจี้ยนเฉินหยิบเปลขึ้นมา เขาหามหามเปลไว้บนไหล่ของเขา เขาหันกลับมามองที่ฉินเจว๋และถามว่า “เจ้าเดินไหวหรือไม่ ? “หลังจากที่ฉินเจว๋ได้กินโอสถพลังเซียนธาตุแสงเข้าไป ร่างกายของเขาก็อยู่ในสภาพที่ดีขึ้นกว่าเดิม เขายังไม่หายดีในตอนนี้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรดีขึ้นเลยฉินเจว๋พยายามยืนขึ้นและจ้องมองเจี้ยนเฉินเฉ
