็รู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติด้านหลังเขา เขาหันไปอย่างเร็วแล้วเขาก็ตะลึงถึงความหนุ่มของเจี้ยนเฉิน แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากกว่าคือการที่เจี้ยนเฉินลอบขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ เหมือนว่าเขาไม่ได้อยู่ตรงที่นั่นตั้งแต่แรก
ชายหนุ่มไม่ลังเลและเริ่มวิ่งลงไปจากยอดภูเขาเพื่อพยายามที่จะหนี
เจี้ยนเฉินหายไปจากสายตาและปรากฏขึ้นอีกครั้งข้าง ๆ ชายหนุ่มผู้นี้ เขาคว้าเอาเสื้อของชายหนุ่มนี้ไว้และยกขึ้นไปในอากาศก่อนที่จะเหวี่ยงเขาลงไปที่พื้น
“อย่าฆ่าข้าเลย ข้าจะให้ป้ายของข้าทั้งหมด ! ” ชายหนุ่มหมดหวังที่จะหนีและเริ่มร้องวิงวอนขอชีวิต
เจี้ยนเฉินยืนอยู่ที่ขอบหลุมตรงที่ที่เขาโยนชายหนุ่มไปและพูดกับเขาจากด้านบน “เจ้าชื่ออะไร ! “
“ขะ ข้าชื่อยาคอบ” ชายหนุ่มตอบกลับ
เจี้ยนเฉินมองไปที่ปืนใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านบนก่อนจะมองไปที่ยาคอบ “เจ้ารู้วิธีติดตั้งปืนใหญ่ผลึกแกนอสูรอย่างนั้นหรือ?”
“ชะ ใช่ ข้าเรียนรู้มันมาตั้งแต่ข้ายังเล็ก ข้าคุ้มเคยดีกับทุก ๆ ชิ้นส่วนที่สำคัญของปืนใหญ่ แม้แต่ข้าจะหลับตาข้าก็สามารถประกอบปืนใหญ่ผลึกแกนอสูรได้” ยาคอมสาธยายออกมา
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างมีความสุข “เจ้าอยากจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ ? “
“ข้าอยาก ! มือกระบี่ผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ ข้าจะให้ทุกอย่างเป็นการแลกเปลี่ยนเลย” ยาคอบอ้อนวอนจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
เจี้ยนเฉินกระโจนลงไปในหลุมและเอากล่องเหล็กใหญ่ในแหวนมิติของเขาออกมาทำให้ยิ่งรู้สึกว่าหลุมแคบขึ้น
