ี่อยู่ที่นี่เจี้ยนเฉินและหมิงตงเดินผ่านไปหลายทางเดินก่อนที่จะหยุดที่ทางเดินที่ใหญ่มากในที่สุด ที่ตรงนั้น ผู้เฒ่าประสานมืและคำนับไปที่ประตูที่ปิดอยู่ “นายท่าน แขกผู้มีเกียรติมาถึงแล้ว”“เจ้าออกไปได้ ! ” เสียงสง่างามดังออกมา ฟังจากเสียงแล้ว คนที่พูดคงเป็นผู้ชาย“ขอรับ นายท่าน ! ” ผู้เฒ่าคำนับอีกครั้งอย่างเคารพมากกว่าเดิมก่อนที่จะออกไป และทิ้งเจี้ยนเฉินและหมิงตงที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปไว้“เจ้าทั้งสองเข้ามาได้” เสียงยิ่งใหญ่พูดออกมาจากด้านในอีกครั้ง ต่อมา ประตูก็เปิดออกอย่างช้า ๆ เพื่อให้ทั้งสองเข้าไปพวกเขาทั้งสองมองหน้ากันและลังเลเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินเข้าไปในโถง
“ถ้าเช่นนั้น เจ้ากินนี่หน่อย” หลังจากนั้น หมิงตงก็เอาขวดยาเล็ก ๆ ออกมาและหยิบยาเม็ดเล็กที่อยู่ในนั้นส่งให้เจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินปฏิเสธแล้วตอบกลับ “ข้าไม่จำเป็นต้องใช้มันหรอก พิษพวกนี้ทำอะไรข้าไม่ได้”หมิงตงสงสัยที่เจี้ยนเฉินไม่กลัวพิษ แต่เขารู้ว่านี่ต้องเป็นหนึ่งในความลับของเจี้ยนเฉินแน่ ดังนั้นเขาจึงไม่ถามเพิ่ม เขาไม่พูดอะไรต่อและตามเจี้ยนเฉินเขาไปในเทือกเขา20 เมตรในหมอกพิษ ใบหน้าของหมิงตงเปลี่ยนสีทันทีก่อนที่เขาจะกระอักออกมาเป็นเลือดเขาวิ่งกลับไปทันทีแล้วเอาขวดหยกออกมาจากเข็มขัดมิติเพื่อที่จะเอายาเม็ดสีดำออกมา เขาลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะโยนยาเข้าไปในปากแล้วกลืนมันลงไปหลังจากที่กลืนยาลงไปแล้ว สีหน้าของหมิงตงก็ดีขึ้นก่อนที่เขาจะมอ
