ลี่ยนใจ ? ผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งคนนั้นยอมให้เจ้าเข้ามาโดยไม่คาดคิด” สีหน้าของเจียนเฉินสับสนเล็กน้อย
เมื่อได้ยินอย่างนี้ สีหน้าของหมิงตงก็ว่างเปล่า “แม้แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมข้าจึงพลันตัดสินใจเข้าร่วม ข้ารู้สึกราวกับว่ามีคนเรียกหาข้าที่นี่และความรู้สึกนั้นก็มากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดข้าก็พบว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ก่อนที่จะมาที่นี่”
“เจ้ารู้สึกว่ามีคนเรียกหาเจ้า เจ้ายังรู้สึกว่ามีคนเรียกหาหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินตกใจกับพัฒนาการที่แปลกประหลาดนี้
หมิงตงหลับตาเพื่อตั้งสมาธิก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “ข้ายังรู้สึกได้ แต่การเรียกนั้นอ่อนแอกว่าเมื่อก่อนมาก”
เจี้ยนเฉินหรี่ตาของเขา ” ถ้างั้นเจ้าสามารถสัมผัสได้ไหมว่าการเรียกมาจากทางทิศไหน?”
“จากทางทิศตะวันออก ! ” หมิงตงชี้
เจี้ยนเฉินมองไปยังทิศทางที่หมิงตงชี้ไปอย่างใช้ความคิด ” งั้นไปที่นั่นและดูว่ามีอะไรเรียกเจ้า” จากนั้นเจียนเฉินและหมิงตงก็เริ่มเดินไปทางทิศตะวันออก
สถานที่ที่เจี้ยนเฉินและหมิงตงอยู่ในนั้นเป็นภูเขาที่แยกตัวออกมาพร้อมสภาพแวดล้อมที่น่ากลัวเพราะสามารถพบแมลงและงูพิษหลายชนิด
ทันใดนั้นร่างกายของหมิงตงก็พรวดพราดเข้าไปในดินแดนที่ยากแก่การมองเห็น
หมิงตงตบไปที่หนองน้ำเพื่อบินออกมา แต่ก่อนที่เขาจะขยับใบหน้าของเขาก็แสดงความเจ็บปวด ” มีบางอย่างกัดที่บนขาของข้า ช่วยข้าด้วย ! “
ด้วยความตกใจอย่างมากเจี้ยนเฉินรีบคว้าไหล่ของหมิงตงทันที หมิงตงลอ
