ครึ่งเดือนก็ผ่านไป เช้าตรู่ของวันนั้น ในที่สุดผู้อาวุโสสูงสุดก็ปรากฏตัวต่อหน้าตระกูลเทียนฉินอีกครั้งและพากลุ่มไปที่ศูนย์กลางของเมืองทหารรับจ้าง
“หมิงตง เจ้าใช้เวลาสองสามวันเพื่อพักผ่อนและระวังตัวด้วย” เจี้ยนเฉินร้องบอกหมิงดงเมื่อเขาจากไป
หมิงตงพยักหน้าก่อนที่จะตบมือเขาบนบ่า” ข้าเข้าใจ เจ้าต้องกลับมาอย่างปลอดภัย ข้าจะรอเจ้า
ผู้อาวุโสสูงสุดหันมามองหมิงตง “เมืองทหารรับจ้างเป็นเมืองที่ปลอดภัยอย่างยิ่ง เจ้าจะไม่พบเมืองที่ปลอดภัยมากกว่าเมืองนี้อีก เพียงจำไว้ว่าอย่าเริ่มการต่อสู้ภายในเมืองทหารรับจ้าง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม มิฉะนั้นจะไม่มีใครช่วยเจ้าได้”
“ข้าขอบคุณผู้อาวุโสสำหรับคำเตือน” หมิงดงคำนับเขาด้วยความเคารพ
กลุ่มเดินทางมาถึงใจกลางเมืองทหารรับจ้างอย่างรวดเร็ว มันเป็นตลาดนัดที่มีขนาดใหญ่มาก แต่ก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมายเหลือที่จะนับ เจี้ยนเฉินเดาได้ว่าอย่างน้อยก็แสนคน ตรงกลางมีหอคอยสูง 50 เมตรที่มีรูปปั้นของชายวัยกลางคนที่สดใสเหมือนมีชีวิต มีเสน่ห์ลึกลับที่ทำให้ดูเหมือนว่าเป็นคนจริง ๆ ซี่งทำให้น่าหวาดกลัว นิ้วของเขาชี้ไปที่ขอบฟ้าที่ห่างไกลราวกับว่าพยายามที่จะทะลวงสวรรค์
บริเวณรอบ ๆ รูปปั้นมีผู้อาวุโสสองสามคนรวมถึงชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างแปลกตาซึ่งกำลังดูรูปปั้นที่มีทั้งความเคารพและความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่
“เป็นไปได้หรือไม่ว่ารูปปั้นนี้เป็นของผู้ก่อตั้งเมืองทหารรับจ้าง ? ข้าได้ยินมาว่า
