ส่หวู่กล่าวด้วยความเคารพท่านพ่อ ในที่สุดท่านก็มา ! ผู้อาวุโสหวู่และกลุ่มคนเหล่านั้นดื้อดึงมาก พวกเขาบุกเข้ามาในห้องของน้องเจี้ยนเฉินโดยไม่แจ้งจุดประสงค์ ! ถ้าข่าวนี้ถูกแพร่งพรายออกไปข้างนอก ตระกูลเทียนฉินของเราจะมีหน้าไปเจอผู้คนได้อย่างไร ? ฉินเซียวพูดอย่างไม่พอใจผู้นำมองไปที่อาวุโสหวู่และพูดอย่างใจเย็น ผู้อาวุโสหวู่ ตอนนี้น้องเจี้ยนเฉินเป็นแขกของตระกูลเทียนฉินของเรา การที่เจ้าบุกเขามาถึงห้องของเขามันไม่ใช่เรื่องที่จะยอมรับได้ ถ้าเรื่องนี้ถูกพูดออกไปยังภายนอกเทียนฉินของเรา ตระกูลของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ? เร็วเข้า รีบขอโทษน้องเจี้ยนเฉินซะ !ใบหน้าของอาวุโสหวู่เริ่มกระตุกขณะที่มองไปที่ผู้นำอย่างไม่อยากจะเชื่อ ! เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ในฐานะที่เขาเป็นถึงผู้อาวุโสที่ทรงเกียรติ ทำไมเขาต้องมาขอโทษเจ้าเด็กนั่นด้วย ?มีความขัดแย้งในใจของเขา แม้ว่าเขาจะไม่กล้าไม่เชื่อฟังคำสั่งของผู้นำ แต่เขาก็ยังสามารถขอโทษกับเจี้ยนเฉินได้อย่างเต็มใจน้องชาย ข้าได้ยินมาจากผู้คุ้มกันของข้าว่าเกิดแสงจำนวนหนึ่งส่องออกมาจากห้อง ข้าขอดูได้หรือไม่ว่ามันคืออะไร ผู้นำส่งรอยยิ้มน้อย ๆ ให้กับเจี้ยนเฉิน น้ำเสียงของเขาค่อนข้างใจดีและไม่ได้หยิ่งเหมือนกับผู้อาวุโสของตระกูลใบหน้าที่มีรอยยิ้มของเจี้ยนเฉินแข็งค้าง มันช่างเป็นหินที่นำพาหายนะมาอย่างแท้จริง ! ตอนที่เขาซื้อมันมาจากศาลาสมบัติเขาก็เจอปัญหาแล้ว โชคดีที่ฉินเซียวมาทันเว
