จี้ยนเฉิน เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเรื่องนั้นจริง ๆ รึ ? ข้าไม่ต้องการที่จะพูดมาก หินหลากสีนั่นจะทำให้เจ้าเดือดร้อนไม่ช้าก็เร็ว มันจะนำปัญหามาให้เจ้าอย่างไม่สิ้นสุด เจ้าจะขายมันหรือไม่ ? ผู้อาวุโสหวู่เริ่มหมดความอดทนใบหน้าของเจี้ยนเฉินเริ่มมืดครึ้มลง จากคำพูดของผู้อาวุโสหวู่ เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าเขาไม่ต้องสุภาพอีกต่อไป เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงกระด้างและเย็นชาว่า มันไม่ได้มีไว้ขาย !มีจิตสังหารแผ่ออกมาเล็กน้อยจากร่างของอาวุโสหวู่ เขาตบโต๊ะเบา ๆ และหัวเราะอย่างเยือกเย็น ดีมาก ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจที่ทำอย่างนี้ เจี้ยนเฉิน หลังจากพูดเสร็จผู้อาวุโสหวู่ก็ออกจากห้องไป
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินแสดงให้เห็นถึงความลำบากใจ หากผู้อาวุโสมาขอเขาก่อนนี้เขาก็ยังสามารถเอาออกมาได้ แต่ตอนนี้หินหลากสีก้อนนี้ได้เข้ามาอยู่ในตันเถียนของเขาแล้วและถูกเก็บไว้โดยจิตวิญญาณกระบี่ ซึ่งหมายความว่าเขาไม่อาจเอามันออกมาได้
มองไปที่ใบหน้าที่ดูยุ่งยากใจของเจี้ยนเฉิน ดวงตาของผู้อาวุโสก็หรี่แคบลงก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่น่ารำคาญออกมาว่า น้องชาย จ้าไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะเป็นสมบัติล้ำค่าขนาดไหน ข้าผู้เฒ่าหวู่ก็ไม่คิดจะเอามันไป ข้าแค่อยากจะรู้ว่ามันเป็นสมบัติอะไรท่านผู้เฒ่า ข้าเสียใจจริง ๆ แต่ข้าไม่อาจเอาหินหลากสีออกมาได้ เจี้ยนเฉินยิ้มเฝื่อน ๆ บนใบหน้าของเขา คนกลุ่มนี้เข้ามาในช่วงจังหวะไม่ดีเลย พวกเขาเพิ่งเข้ามาหินหลากสีก็เข้าไปในต
