นเซียวกลับไป เจี้ยนเฉินก็พึมพำกับตัวเองพร้อมกับมองออกไปทางหน้าต่างของเขาไม่นานกลุ่มคนก็เข้ามาหาเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็ว ผู้นำกลุ่มคือฉินเซียวที่มาพร้อมกับผู้นำตระกูลเทียนฉินและผู้คุ้มกันอีกสองสามคนเจี้ยนเฉินรีบออกไปนอกห้องและป้องมือทักทายผู้นำ เจี้ยนเฉินคารวะผู้นำตระกูลเทียนฉินผู้นำหัวเราะ น้องเจี้ยนเฉิน ไม่จำเป็นต้องสุภาพมากนัก ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกโจมตีเมื่อคืนนี้ใช่หรือไม่ ?ใช่แล้ว ! เจี้ยนเฉินตอบท่าทางของผู้นำเริ่มเปลี่ยนเป็นอย่างจริงจังหลังจากได้ฟังคำตอบของเขา เมื่อเขามองไปที่ประตูที่ถูกหมิงตงเตะพังลง เขาก็สังเกตสิ่งต่าง ๆ ด้วยใบหน้าของเขา ก่อนที่จะอับอายและตะโกนว่า นี่มันเรื่องไร้สาระมาก ใครกันที่กล้าลงมืออย่างนี้กับตระกูลเทียนฉินของข้า ! ด้วยการจ้องมองอย่างรุนแรงไปที่จุดหนึ่ง ผู้คุ้มกันก็เข้ามาว่า เจ้าเป็นหัวหน้ายามลาดตะเวนได้อย่างไร ? ปล่อยให้ศัตรูแอบลักลอบเข้ามาในตระกูล เจ้าทำงานได้ดีมาก ?เมื่อได้ยินอย่างนี้ผู้คุ้มกันก็เริ่มหวาดกลัวก่อนที่จะคุกเข่ากับพื้น นายท่านเมตตาด้วย ข้าจะทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อค้นหาผู้บุกรุก โปรดให้โอกาสเราอีกครั้งเพื่อไถ่โทษของเราหึ เนื่องจากเจ้ารับใช้ตระกูลเทียนฉินของเรามาหลายปี แม้ว่าเจ้าจะมีประโยชน์น้อยมาก ข้าจะละเว้นโทษเจ้าชั่วคราว รีบไปหาตัวผู้บุกรุกตระกูลเทียนฉินของเรา ! ผู้นำสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดเราขอขอบคุณผู้นำสำหรับการให้อภัย เร
