ร ใครกันถึงได้เข้ามาโจมตีเจ้า ? หมิงตงถามอย่างสงสัยเจี้ยนเฉินหัวเราะเบา ๆ นี่ไม่ใช่เรื่องของศัตรู แต่นี่เป็นความพยายามที่จะทดสอบข้าทดสอบ ! หมิงตงมองหน้าเขาอย่างตกใจ งั้นเจ้าจะบอกว่า คนที่โจมตีเจ้ามีเจตนาจะทดสอบ…เจี้ยนเฉินยกมือให้หมิงตงเงียบ นี่เป็นเรื่องที่เราเข้าใจและไม่ต้องพูดอีกแล้วหมิงตงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพึมพำ ไม่น่าแปลกใจที่ยามลาดตะเวนด้านในถึงไม่ได้ตื่นตัว มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ?หมิงตง ตอนนี้มันค่อนข้างดึกแล้ว เจ้าควรจะกลับไปที่ห้องของเจ้า เจี้ยนเฉินเริ่มกวาดกระเบื้องที่ตกลงมาก่อนที่จะขึ้นไปบนเตียงของเขาถ้าเจ้าพูดอย่างนั้น ข้าก็จะกลับไป โดยไม่พูดอะไรอีก หมิงตงกลับไปที่ห้องของเขาโดยไม่รบกวนเจี้ยนเฉินอีกกลางคืนผ่านไปและตอนเช้าก็เข้ามา ฉินเซียวก็เข้ามาที่ห้องของเจี้ยนเฉินแต่เช้าเมื่อเห็นประตูที่หัก เขาก็มีท่าทีตะลึงงันก่อนที่จะตะโกนขึ้นมาว่า น้องเจี้ยนเฉิน เจ้ายังอยู่ที่นี่หรือไม่ ?ฉินเซียวเข้ามา ! เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบมาจากในห้องทันทีประตูห้องของเจี้ยนเฉินก็เปิดและฉินเซียวก็สังเกตเห็นรูขนาดใหญ่บนเพดานห้องพร้อมกับกระเบื้องที่แตกกระจายเมื่อเห็นอย่างนี้ฉินเซียวก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ เขามองไปรอบ ๆ แล้วถามว่า น้องเจี้ยนเฉินเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา ? ทำไมมันดูราวกับมีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นี่ ?เจี้ยนเฉินยิ้มขณะที่เขาพูดว่า ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก มีชายชุดคลุมดำลึกลั
